Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

πόσα σουβλάκια τρως και πόσα ούζα πίνεις, με 300 δις ευρώ ;

     Σχετικά πρόσφατα, ορισμένοι Ευρωπαίοι πολιτικοί, αναφέρθηκαν στο που μπορεί να τρώνε τα λεφτά, που δανείζονταν και δανείζονται οι Έλληνες : ο ένας είπε, σε ποτά και γυναίκες και ο άλλος, σε ούζα και σουβλάκια...
  Καταρχάς, να πούμε ότι οι δανειστές μας, έχουν κάθε δικαίωμα να ξέρουν ή να συζητούν, που πάνε τα χρήματα, που μας δίνουν (οι πολίτες των χωρών τους, τα δίνουν, όχι οι πολιτικοί) και το λέω, επειδή οι δημοσιοκάφροι μας, δήθεν προσβλήθηκαν.
  Απλά αυτή η συζήτηση, έπρεπε να είχε γίνει ΠΟΛΛΆ χρόνια πριν, προτού φτάσει το δημόσιο χρέος μας, σε αυτά τα δυσθεώρητα ύψη και χρεοκοπήσουμε, όχι κατόπιν εορτής !
  Ασφαλώς, 330 δις (και μάλιστα μετά από μεγάλο και εξαιρετικά αμφιλεγόμενης νομιμότητας "κούρεμα") δεν μπορούν, δεν είναι ανθρωπίνως δυνατόν, να φαγωθούν, σε ποτά, γυναίκες, ούζα και ιδίως σουβλάκια, που είναι φθηνά, αλλού έφαγαν τα λεφτά ο Πάγκαλος και η ΤΕΡΆΣΤΙΑ παρέα του...
   Το μεγαλύτερο μέρος τους χρέους, δημιουργήθηκε, από τα εκατομμύρια των τρωκτικών, δηλαδή των Δ.Υ του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα και γενικά όσων ζουν από τα έτοιμα, από το ΓΛΚ, ήτοι για μισθούς, συντάξεις, εφάπαξ και πάσης άλλης φύσεως παροχής, προς αυτούς (σε χρήμα ή σε είδος).
   Είναι απλά μαθηματικά : ένας 90χρονος σήμερα, συνταξιούχος Δ.Υ, αν υποθέσουμε ότι διορίστηκε στα 25, έχει εισπράξει, σε αυτά τα 65 χρόνια, σε μισθούς και συντάξεις, με ένα μετριοπαθή μ.ο αποδοχών τις 20.000 ευρώ, ένα εκατομμύριο τριακόσιες χιλιάδες ευρώ (1.300.000) !
   Κάποιοι ίσως λίγα λιγότερα και κάποιοι πολύ περισσότερα (υπερτρωκτικά, τύπου βουλευτής κλπ), σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια ευρώ, επί εκατομμύρια άτομα και κάπως έτσι βγαίνουν τα ΤΌΣΑ δις, που χρωστάμε, όχι με σουβλάκια και ούζα...
   Ο (αδικαιολόγητος) πλουτισμός αυτών των τρωκτικών, με κρατικό, ήτοι, εν πολλοίς, δανεικό χρήμα, το οποίο καλούνται τώρα να επιστρέψουν και (κυρίως) όσοι δεν φταίνε, σώζεται, σε μεγάλο βαθμό, κυρίως με τη μορφή ακινήτων, αυτοκινήτων και μετρητών σε τράπεζες (εσωτερικού-εξωτερικού) και στρώματα και λιγότερο σε άλλα κινητά πράγματα π.χ τιμαλφή (χθες μάθαμε ότι η λεία μιας σπείρας, μετά από 3000 μόλις κλοπές, σε σπίτια, ήταν 50 εκατομμύρια ευρώ...).
   Το μεγαλύτερο, επομένως, μέρος, των χρημάτων αυτών, πήγε στην -πάσης φύσεως- (ακριβή) κατανάλωση : εκτός από τις ως άνω αγορές, σε διακοπές, γάμους, βαφτίσεις κ.ο.κ.
    Ενώ έτσι έχουν τα πράγματα, οι δημοσιοκάφροι μας, παρουσιάζουν στα δελτία τους, τους θύτες της χρεοκοπίας, ως θύματα : π.χ μας τους δείχνουν, μέσα στα ακριβά εξοχικά τους, να κλαίγονται, που δεν θα πάνε αλλού διακοπές !
    Μας δείχνουν δηλαδή, αυτούς, που ...όλη τους η ζωή ήταν διακοπές και απέκτησαν περιουσίες, μπαίνοντας σε κάποια κρατική αργομισθία να παραπονούνται και όχι εκείνους, που δεν απέκτησαν και δεν θα αποκτήσουν ποτέ, εξοχικό, αν και δουλεύουν σκληρά (αφού το Κράτος, τους παίρνει τα πάντα, πάνω από το 70% του εισοδήματός τους, για να τα δίνει στους πρώτους), ίσως δεν θα παντρευτούν, δεν θα κάνουν παιδιά ή εγγόνια, όπως εκείνοι κ.ο.κ και έτσι, άθελά τους ή μη, οι δημοσιοκάφροι και διαμορφωτές της "κοινής" γνώμης διαιωνίζουν την Αδικία και τα κακώς κείμενα...

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

λάθε βιώσας ; ευχαριστώ, δεν θα πάρω

   Αυτά τα έχω ξανά γράψει, αλλά μιας και είναι στην επικαιρότητα και πάλι τα ζητήματα των συμβασιούχων, τα επαναλαμβάνω.
 Πριν δώδεκα χρόνια περίπου, είχα κάνει σύμβαση με δημόσιο φορέα, με απόδειξη παροχής υπηρεσιών, εννοείται και με μικτές αποδοχές 1000 ευρώ, το μήνα, που κράτησε έναν χρόνο και κάτι (μετά από μία ανανέωση, αν θυμάμαι).
 Το αντικείμενο της ενασχόλησής μου, είχε να κάνει με τα ακίνητα, που χρησιμοποιούσε ο φορέας, έλεγχο και τακτοποίηση των τίτλων ιδιοκτησίας κλπ, ήταν σαν σύμβαση έργου, θα λέγαμε.
  Λόγω της φύσεως του αντικειμένου, αλλά και επειδή εμείς οι δικηγόροι δεν υπαγόμαστε σε καθεστώς εξαρτημένης εργασίας, ωράρια, κάρτες κλπ, πήγαινα -κυριολεκτικά- για όσο και όποτε ήθελα, στο υποτυπώδες γραφείο, που μου είχαν παραχωρήσει.
  Αυτό δεν σημαίνει βέβαια, ότι δεν έκανα, αυτό για το οποίο είχα "προσληφθεί" και επίσης, όποτε μου ζητούσε κάτι, η προϊσταμένη του τμήματος, το έφερα εις πέρας.
  Από την έρευνά μου, είχα αντιληφθεί ότι ουσιαστικά, σχεδόν όλα τα ακίνητα, που χρησιμοποιούσε ο φορέας, για 100 και πλέον έτη, ενίοτε, ήταν "στον αέρα", χωρίς ξεκάθαρους τίτλους : έτσι π.χ ενώ ένα ακίνητο, είχε παραχωρηθεί, από ιδιώτη, με διαθήκη, δεν είχε γίνει ποτέ αποδοχή κληρονομιάς και μεταγραφή αυτής, στο Υποθηκοφυλακείο !
   Όλα αυτά, τα είχα αναφέρει φυσικά, με εκθέσεις μου, γραπτές, στους αρμοδίους, αλλά και προφορικά, στο ανώτατο επίπεδο, στον διοικητικό προϊστάμενο του φορέα, αλλά ...μέναμε εκεί, στο τι πρέπει να γίνει, στο Δημόσιο υπάρχει ένα θέμα, με ...τη δράση, μένει συνήθως στις διαπιστώσεις, στις συσκέψεις κλπ.
   Για να πάρω τώρα, την επιταγή, στα τέλη του μήνα, έπρεπε να πάρω υπογραφή, από κάποιον, ο οποίος μου έλεγαν ότι "έχει δουλειά" και τον έβρισκα στο κυλικείο, να πίνει καφέ ή ούζο (αυτή ήταν η "δουλειά", που είχε δηλαδή).
   Χρόνια μετά την αποχώρησή μου, μια κυρία, δεν θυμάμαι αν ήταν συνάδελφος ή υπάλληλος, είχε εντυπωσιαστεί ίσως, από την τελική έκθεση, που είχα συντάξει και με είχε πάρει τηλέφωνο (χωρίς να ξέρει και η ίδια, γιατί)...
   Βέβαια, η πρώτη μου επαφή, με το "τι εστί Δημόσιο", ήταν, στην περίοδο της άσκησης, που είχα απασχοληθεί, για ένα διάστημα, σε νομική υπηρεσία, κρατικής ουσιαστικά, τράπεζας : στο τμήμα ήταν ένας άντρας δικηγόρος και πέντε γυναίκες και ο πρώτος έβγαζε την δεκαπλάσια δουλειά, από όσο οι άλλες μαζί...
  Από τότε λοιπόν, είχα καταλάβει, ότι το να μπω στο Δημόσιο, ως δικηγόρος, είναι κάτι που ΔΕΝ με αφορά, κάτι που δεν θέλω και δεν θα έκανα ποτέ, πράγμα που επιβεβαιώθηκε αργότερα, όταν ...υπήρχε "άκρη" να μπω, ως μόνιμος πλέον, σε άλλο δημόσιο φορέα και δεν κατέθεσα καν τα δικαιολογητικά !
   Έτσι, όταν έληξε η σύμβασή μου, με τον φορέα, για τον οποίο μίλησα εξαρχής, δεν έκατσα να παρακαλέσω κανέναν, δεν φίλησα κατουρημένες ποδιές, για να παραμείνω, απλά έφυγα και δεν ξανά κοίταξα πίσω.
   Διότι αφενός, δεν θέλω να είμαι χαραμοφάης, δηλαδή να πληρώνομαι και μάλιστα από το δημόσιο-κοινό ταμείο, χωρίς να κάνω (ή να μπορώ να κάνω, μάλλον) τίποτα και αφετέρου, θέλω η εργασία μου και οι υπηρεσίες μου, να έχουν θετικό και πρακτικό αντίκτυπο, στις ζωές των πελατών.
   Η Αλήθεια είναι αυτή : αν μπεις σε περιβάλλον αργομισθίας, θα γίνεις και εσύ αργόμισθος και να θέλεις να δουλέψεις, δεν θα μπορείς και η ζωή είναι μία και σχετικά μικρή, για να φτάσεις στα γεράματα και κοιτώντας πίσω, να αναρωτηθείς "τι έκανα στην ζωή μου" και να μην υπάρχει απάντηση, μόνον ένα κενό, να περάσεις μια ολόκληρη Ζωή, κατά το Επικούρειο "λάθε βιώσας" !

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

όταν τα τρωκτικά ...τρώγονται μεταξύ τους

   Το ότι κάποιοι στην Ελλάδα, θα ...σκότωναν, για να αποκτήσουν ή να διατηρήσουν μια κρατική αργομισθία, είναι γνωστό και από την άποψη αυτή, ήταν απολύτως αναμενόμενα και τα σημερινά "επεισόδια", από τους συμβασιούχους των Δήμων (...και όσων άλλων συμμετείχαν).
  Για εμάς, τους τρίτους, αυτές οι καταστάσεις είναι πολύ "σουρεάλ", βέβαια περισσότερο για κλάματα είναι (για την κατάντια της χώρας, εν γένει), παρά για γέλια !
  Εκεί όπου τελειώνει η Λογική, αρχίζουν τα τεκταινόμενα στο ελληνικό Δημόσιο και πέριξ αυτού : οι διαδηλωτές, προσπάθησαν να εισβάλλουν στην Βουλή (με τι σκοπό, κανείς δεν ξέρει) και να λιντσάρουν τον Πατούλη.
  Ήτοι, στοχοποίησαν αυτούς, που κάποτε τους διόρισαν, σε μια θέση, εκ των προτέρων, περιορισμένης χρονικής διάρκειας και αυτούς, που μάχονται υπέρ τους, για τη μονιμοποίησή τους !
  Είναι σουρεαλιστικό, αφενός, ο Πατούλης, που πήγε για ψηφαλάκια, να εισπράττει μπουκαλάκια (με νερό) και αφετέρου, αυτοί, που μισθοδοτούνταν από ...το Δημόσιο και "αγωνίζονται" να παραμείνουν σε αυτό, να καταστρέφουν ...δημόσια περιουσία.
   Μπορεί να υπάρχει ως δικαιολογία, η ψυχολογία της μάζας, αλλά αυτοί, που συμπεριφέρονται ως κοινοί "χουλιγκάνοι" και εγκληματίες του κοινού Ποινικού Δικαίου, δεν έχουν θέση πουθενά, πόσο μάλλον στο Δημόσιο !
  Εξίσου παρανοϊκό είναι, να διαμαρτύρονται οι συγκεκριμένοι, που δεν ανήκουν στα θύματα της χρεοκοπίας, ούτε έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται, αντί να καίνε τη Βουλή, όσοι καταστράφηκαν από πράξεις και παραλείψεις των πολιτικών (ενδεικτικά οι μικροομολογιούχοι, οι μέτοχοι των τραπεζών, οι απολυμένοι του ιδιωτικού τομέα και ιδίως, όσοι απολύθηκαν, επειδή οι εταιρίες τους, ήταν προμηθευτές του χρεοκοπημένου Δημοσίου και δεν πληρώθηκαν ποτέ και τέλος, όσοι πληρώνουν-πληρώνουμε, παράνομα και αντισυνταγματικά χαράτσια, προκειμένου να πληρώνονται, μεταξύ άλλων και αυτοί, που σήμερα διαμαρτύρονταν).
  Πέρα δηλαδή, από το όποιο νομικό ή πολιτικό σκέλος του πράγματος, υπάρχει και το ανθρωπολογικό και ψυχολογικό, για το οποίο έχω ξανά μιλήσει στο παρελθόν, με βάση και προσωπικές εμπειρίες.
   Με ΠΟΊΑ λογική, θα έβγαινα στο δρόμο, να καίω, να καταστρέφω ή να σκοτώνω, επειδή ο πρώην εργοδότης μου, δεν θέλει να ανανεώσει την σύμβασή μου, που έληξε, χωρίς μάλιστα να είναι υποχρεωμένος, προς τούτο ;
   Με ποια λογική, θα αγωνιζόμουν, για να παραμείνω σε έναν εργοδότη, που δεν με θέλει και σε τελική ανάλυση, σε τι διαφέρουν αυτοί, από τον τύπο, που έφαγε απόρριψη από γκόμενα και πάει συνέχεια και την ενοχλεί, της χτυπάει τα κουδούνια, κάνει αναπάντητες κλήσεις κ.ο.κ ;
   Γιατί οι άνθρωποι (θα το έβαζα και σε εισαγωγικά, για να ταιριάζει με τον τίτλο) αυτοί, έχουν τόση ανασφάλεια και τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση, ώστε να πιστεύουν ότι εκτός Δημοσίου, δεν υπάρχει ζωή και μέλλον ; (!)
   Υπάρχουν και άλλες δουλειές και καλύτερες, αν θες να δουλέψεις (αυτό μάλλον είναι και ...το κρίσιμο) και μάλιστα να αξιοποιήσεις καλύτερα, τις όποιες ικανότητες ή ταλέντα σου, οπότε εξ αντιδιαστολής, συνάγεται ότι "μάχονται", για να παραμείνουν αργόμισθοι...



Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

οι ...μόνιμοι, γιατί απεργούν ;

    Καθώς μπαίνουμε στην καρδιά της τουριστικής περιόδου, μαζί με την ζέστη, αυξάνονται και οι σωροί των σκουπιδιών, μέσα και (κυρίως) έξω από τους κάδους και η μπόχα, που αυτοί αναδύουν !
  Ο λόγος είναι ότι απεργούν, οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα, για λόγους, που αφορούν κάποιους άλλους, κάποιους τρίτους, τους συμβασιούχους...
 Τώρα, αν έψαχνε κάποιος την (πραγματική) αιτία της απεργίας, φαντάζομαι πως θα κατέληγε στο αυτονόητο : μετά την απομάκρυνση των συμβασιούχων, που έκαναν την ίδια ή και περισσότερη δουλειά, με τους μόνιμους και μάλιστα με μικρότερες απολαβές, οι μόνιμοι θα αναγκαστούν να εργάζονται και πάλι ...κανονικά (ήτοι, θα ξεβολευτούν).
  Στο ζήτημα των συμβασιούχων στο Δημόσιο, που είναι μία μεγάλη και ανοικτή, επί δεκαετίες, "πληγή", στην Ψωροκώσταινα, έχουμε αναφερθεί ξανά και ξανά και οι καταστάσεις το φέρνουν συνέχεια στην επικαιρότητα, αφού και οι καραγκιόζηδες οι πολιτικοί μας, δεν διδάσκονται, από τα λάθη του παρελθόντος και τις νοοτροπίες, που μας χρεοκόπησαν το 2010.
  Εξάλλου, πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, τόσο οι δήμαρχοι, όσο και άλλα πολιτικά, δηλαδή κομματικά, στελέχη, τάσσονται με το μέρος τους, για να εξασφαλίσουν μερικά ψηφαλάκια ακόμα (μέχρι και στα Δικαστήρια, καταθέτουν υπέρ τους)...
   Στο ζήτημα αυτό, επομένως, φταίνε και οι δύο πλευρές : τόσο οι βλάκες πολιτικοί, που εξακολουθούν να διορίζουν συμβασιούχους, ενώ γνωρίζουν τα προβλήματα, που θα προκύψουν (γραφικές διαμαρτυρίες, για ανανέωση συμβάσεων ή μονιμοποίηση), όσο και οι ίδιοι οι συμβασιούχοι.
  Οι τελευταίοι προφανώς, γνωρίζουν εκ των προτέρων, ότι οι συμβάσεις τους, έχουν συγκεκριμένη διάρκεια και κάποια στιγμή λήγουν και ότι εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη, αν θα τους κρατήσει ή όχι και μετά τη λήξη.
   Συνεπώς, το να θεωρούν δεδομένο ότι έχουν δίκιο ή ότι είναι υποχρεωτική η μονιμοποίησή τους, είναι πλάνη του αισχίστου είδους και αν δεν είναι πλάνη, μόνον "εκβιασμός" μπορεί να χαρακτηριστεί...
    Εδώ μάλιστα, από την στιγμή, που έχει εκδοθεί ήδη ΔΙΚΑΣΤΙΚΉ ΑΠΌΦΑΣΗ (του Ε.Σ), που ορίζει ότι όχι μόνον δεν πρέπει να συνεχίσουν να πληρώνονται, όχι μόνον δεν ήταν νόμιμες οι προηγούμενες παρατάσεις των συμβάσεων, αλλά και ότι θα πρέπει να επιστρέψουν χρήματα, θα έπρεπε απλά, να πουν "ευχαριστώ" για την πολιτική λύση, που αναμένεται, ώστε να λάβουν τα δεδουλευμένα, έστω και να αποχωρήσουν !
    Δεν μπορεί-δεν επιτρέπεται το Κράτος και η Κοινωνία να εκβιάζονται από τον οποιονδήποτε και μάλιστα χωρίς να είναι νόμιμο, αυτό που ζητάει, ο Νόμος πρέπει να επιβάλλεται, σε κάθε περίπτωση και με όλα τα μέσα...
    Εν προκειμένω, ο πολίτης, ο κάτοικος της Αθήνας και της κάθε πόλης, που σε λίγο δεν θα μπορεί να πάει, από το ένα πεζοδρόμιο, στο άλλο, από τα σκουπίδια, δεν φταίει σε τίποτα, από την "κόντρα" εξουσίας και συμβασιούχων και όσον αφορά την απεργία ...των μόνιμων, πρέπει να εφαρμοστεί αυτό, που ορίζει το Σύνταγμα : η άμεση επίταξη των απεργών, για λόγους δημόσιας Υγείας και όχι μόνον !

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

εγκλήματα Ελλήνων στο εξωτερικό

    Το ζήτημα αυτό, σχετίζεται με τα τοπικά όρια εφαρμογής των (ελληνικών) ποινικών Νόμων (Ποινικού Κώδικα και λοιπών ποινικών Νόμων) και ίσως καθίσταται ολοένα πιο επίκαιρο, λόγω του πρόσφατου κύματος μετανάστευσης, αλλά και της παγκοσμιοποίησης και της μεγάλης ανάπτυξης των αεροπορικών συγκοινωνιών.
  Ξεκινώντας αντίστροφα, να πούμε ότι οι ποινικοί μας Νόμοι, εφαρμόζονται σε πράξεις, που τελούνται στην ελληνική επικράτεια, άσχετα από την ιθαγένεια του δράστη (Έλληνας ή αλλοδαπός).
  Κάτι, που ίσως γνωρίζουν αρκετοί, είναι ότι ελληνικό έδαφος, θεωρούνται και τα ελληνικά πλοία ή αεροσκάφη, όπου και αν βρίσκονται (πράγμα σημαντικό, λόγω της κυριαρχικής μας θέσης, στην παγκόσμια ναυτιλία και της ανάπτυξης των αεροπορικών μεταφορών, όπως είπαμε), εκτός αν υπάρχει κάποιος κανόνας διεθνούς Δικαίου, που ορίζει ως εφαρμοστέο, τον αλλοδαπό Νόμο.
   Σημαντικό επίσης, είναι, ότι, λόγω της μεγάλης ανάπτυξης του διαδικτύου και των επικοινωνιών, προστέθηκε διάταξη, σχετικά πρόσφατα, που ορίζει πως, όταν το έγκλημα τελείται μέσω διαδικτύου ή άλλων μέσων επικοινωνίας, τόπος τέλεσης είναι (και) η ελληνική επικράτεια, εφόσον παρέχεται πρόσβαση, στα συγκεκριμένα μέσα, εδώ, ανεξάρτητα, από που είναι εγκατεστημένα (έτσι π.χ ο παράνομος διαδικτυακός τζόγος, από άλλες, τρίτες, χώρες).
  Για να έρθουμε τώρα, στο βασικό μας θέμα, τα εγκλήματα των Ελλήνων στο εξωτερικό (ή "στην αλλοδαπή", όπως λέει ο Νόμος), τιμωρούνται από τους δικούς μας ποινικούς Νόμους, εφόσον όμως, η πράξη είναι αξιόποινη και σύμφωνα με το Δίκαιο, της χώρας, όπου τελέστηκε.
   Να διευκρινίσουμε, ότι, μιλάμε για πλημμελήματα και κακουργήματα, κατά βάση, διότι τα πταίσμα διώκονται, μόνον κατ' εξαίρεση, ενώ για τα πλημμελήματα, απαιτείται έγκληση του παθόντος ή αίτηση της κυβέρνησης της αλλοδαπής χώρας.
   Οι ελληνικοί ποινικοί Νόμοι, εφαρμόζονται μάλιστα και σε αλλοδαπούς, που διαπράττουν, σε ξένη χώρα, έγκλημα, σε βάρος Έλληνα πολίτη, με τους ίδιους όρους.
   Τώρα, το ζήτημα που ίσως "καίει" περισσότερο, είναι τι γίνεται στην περίπτωση, που ημεδαπός, διώχθηκε για έγκλημα σε αλλοδαπή χώρα, από τις Αρχές εκείνης, αν δηλαδή μπορεί να διωχθεί ΚΑΙ εδώ !
    Η ποινική δίωξη, για πράξη που τελέστηκε στην αλλοδαπή, αποκλείεται, αν ο υπαίτιος δικάστηκε, εκεί και αθωώθηκε ή σε περίπτωση καταδίκης, εξέτισε την ποινή του ή αν χρειάζεται έγκληση για την δίωξη και δεν υποβλήθηκε (σύμφωνα με τον αλλοδαπό Νόμο) ή αν το αδίκημα ή η ποινή παραγράφηκαν (ή χαρίστηκε), πάντα σύμφωνα με τον αλλοδαπό Νόμο.
    Η γενική αυτή διάταξη, ωστόσο, έχει και κάποιες εξαιρέσεις, ήτοι υπάρχουν αδικήματα-εγκλήματα, συγκεκριμένα-αναφερόμενα δηλαδή, στον ποινικό μας Κώδικα, για τα οποία, μπορεί να ασκηθεί δίωξη και να επιβληθεί ποινή, ακόμα και αν έχουν ήδη διωχθεί στην αλλοδαπή (ένα παράδειγμα, ο σεξοτουρισμός, με θύματα ανήλικους) !
    Σε αυτές τις περιπτώσεις, αν επιβληθεί ποινή, από ελληνικό Δικαστήριο, αφαιρείται η ποινή, που εκτίθηκε, ολικά ή μερικά, στην αλλοδαπή.
     Τέλος, δίνεται η δυνατότητα, σε ελληνικό Δικαστήριο, να επιβάλλει παρεπόμενες ποινές ή μέτρα ασφαλείας, σε βάρος Ελλήνων, που καταδικάστηκαν ή και αθωώθηκαν, στην αλλοδαπή, εφόσον, εννοείται, προβλέπονται αυτά, από το δικό μας ποινικό Δίκαιο.

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

pure madness

     Επέλεξα έναν αγγλικό όρο, από το "100% αγνή, αυθεντική, τρέλα", επειδή νομίζω ότι αποδίδει καλύτερα το νόημα, για όσα βιώνουμε, στην Κολομβία των Βαλκανίων και στον τομέα μας, στον τομέα της "δικαιοσύνης", δηλαδή.
  Από χθες, κάνει το γύρο του διαδικτύου, η "είδηση" ότι το Εφετείο δικαίωσε έγκυο (ή λεχώνα) γυναίκα, που απολύθηκε παράνομα, ενάντια δηλαδή στις ειδικές, προστατευτικές, διατάξεις του Νόμου, για αυτήν την κατηγορία εργαζομένων.
  Η λεπτομέρεια, που κάνει τη διαφορά, είναι πως η συγκεκριμένη, ήταν συμβασιούχος του Δημοσίου και μάλιστα είχε παραταθεί παράνομα η σύμβασή της.
  Προκειμένου να την δικαιώσει, το Δικαστήριο και ορθώς, "θυμήθηκε-ξέθαψε" την έννοια της "σχέσης εργασίας" : όταν, για κάποιο λόγο, δεν είναι έγκυρη η σύμβαση εργασίας, τότε υφίσταται "σχέση εργασίας" και ο παράνομα-παράτυπα απασχολούμενος, έχει ΤΑ ΊΔΙΑ ακριβώς δικαιώματα, όπως και ο νόμιμα απασχολούμενος (π.χ άκυρη είναι η σύμβαση εργασίας σερβιτόρου, όταν δεν έχει βιβλιάριο υγείας ή του οδηγού, που δεν διαθέτει δίπλωμα οδήγησης, της αντίστοιχης κατηγορίας).
   Η απόφαση αυτή (λογικά εκδόθηκε από γυναίκες, χωρίς να έχει μεγάλη σημασία αυτό), όπως είπα, είναι ΣΩΣΤΉ, ωστόσο κάνει τα μυαλά μας να πονάνε, αν αναλογιστούμε, ότι δεν αναγνωρίζεται, αντίστοιχα, η "σχέση εργασίας" αυτή, σε όσους διορίστηκαν με πλαστά έγγραφα, στο Δημόσιο, με συνέπεια οι τελευταίοι, να διώκονται και να φυλακίζονται ως κακούργοι !
   Ενώ δηλαδή αναγνωρίζεται το έλασσον, ήτοι η προστασία εγκύου συμβασιούχου, με παράνομα ανανεωμένη σύμβαση (σχετικό και αυτό), δεν αναγνωρίζεται το μείζον, το ΒΑΣΙΚΌ και θεμελιώδες δικαίωμα, κάθε εργαζόμενου (έγκυρα ή άκυρα), ήτοι η αξίωση για μισθό...
   Αυτό έχει ως συνέπεια, οι απασχολούμενοι με "σχέση εργασίας",  στο Δημόσιο, επειδή η σύμβασή τους πάσχει, καθώς έκαναν χρήση προσόντων, που δεν διέθεταν πραγματικά, να θεωρούνται "καταχραστές", ότι ο μισθός τον οποίο ΔΙΚΑΙΟΎΝΤΑΝ απόλυτα, αποτελεί "παράνομο όφελος" και να τους επιβάλλονται πολυετείς καθείρξεις, με νομικές "κατασκευές", περί απάτης κλπ !
   Και φυσικά, δεν μπορεί να έχει σημασία, είναι τελείως αδιάφορο, δηλαδή, ποιος ευθύνεται, για το "άκυρο" της σύμβασης εργασίας, αν ευθύνεται ο εργαζόμενος ή ο εργοδότης, σημασία έχει μόνον το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌ ΓΕΓΟΝΌΣ της ύπαρξης σχέσεως εργασίας και της πραγματικής επίσης προσφοράς αυτής (δηλ. της εργασίας), την οποία ο εργοδότης δέχεται και απολαμβάνει, αδιαμαρτύρητα και άσχετα πάλι, αν και ο ίδιος γνωρίζει ή όχι, "το άκυρο" της σύμβασης.
   Εκεί όμως, που η τρέλα "χτυπάει κόκκινο", εκεί όπου το πράγμα τερματίζει είναι, όταν αναλογιστείς, ότι τις δύο αυτές αντιφατικές, ουσιαστικά, αποφάσεις, εκδίδουν ΟΙ ΊΔΙΟΙ διχαστές (διχαστές, επειδή, με τις αποφάσεις τους, διχάζουν, αντί να ενώνουν και χρησιμοποιούν 2 μέτρα και 2 σταθμά, σε ίδιες περιπτώσεις)...
    Εξ όσων γνωρίζαμε ως τώρα, οι δικαστές, της αστικής Δικαιοσύνης, δικάζουν και τις ποινικές υποθέσεις, δεν υπάρχουν άλλοι δικαστές, για τα ποινικά και φανταστείτε το μέγεθος της παράνοιας, αν κάποιος/α από αυτούς, που εξέδωσαν την απόφαση, για την έγκυο, έχει καταδικάσει, σε κάθειρξη, άτομο, που εργάστηκε, με πλαστό τίτλο-έγγραφο, στο Δημόσιο (δηλαδή με σχέση -και όχι έγκυρη σύμβαση- εργασίας) !
    Μετά και από αυτό, επειδή είναι σημαντικό, όπως ειπώθηκε, ότι η απόφαση αφορά τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και όχι τον ιδιωτικό (όπου και εκεί, όμως, ισχύουν τα ίδια), δεν έχει απομείνει πλέον κανένα φύλλο συκής, ούτε πρόσχημα, για την συνέχιση των ποινικών διώξεων, όσων διορίστηκαν στο Δημόσιο, με πλαστά (και έχει παρέλθει η 5ετία της πλημμελημματικής πλαστογραφίας, που έχουν διαπράξει και μόνον).
   Αντίστοιχα, θα πρέπει να βρεθεί τρόπος και γρήγορα, είτε δικαστικός, είτε νομοθετικός, ώστε να βγουν από τις φυλακές, όσοι τυχόν είναι μέσα, για αυτό το λόγο και να αποζημιωθούν νόμιμα, όπως προβλέπεται, στις δικαστικές πλάνες.
   Αν ήθελε κάποιος, να βουτήξει ακόμα βαθύτερα στο λαβύρινθο της παράνοιας, θα λέγαμε ότι το Ελεγκτικό Συνέδριο (άλλοι δικαστές αυτοί), σύμφωνα και με πρόσφατη απόφασή του, όχι μόνον δεν θα δικαίωνε την έγκυο, αλλά θα της ζητούσε να επιστρέψει και λεφτά (ερμηνεία φυσικά, που αποδοκιμάζουμε) !
   Ενόψει (και) των παραπάνω, θεωρώ, ότι όσοι φεύγουν, από αυτή τη χώρα, δεν είναι "προδότες", όπως είπε πρόσφατα κάποιος κομμουνιστής, αλλά λογικοί άνθρωποι, που δεν αντέχουν να ζουν υπό καθεστώς τρέλας και παράνοιας, στο οποίο θα υποβάλλονταν εδώ, ακόμα και από μορφωμένους ανθρώπους, όπως οι δικαστές.


γραφικοί σίγουρα, όμως και τι άλλο ;

   Κάθε τόσο, οι αργόμισθοι του Δημοσίου, μας αναγκάζουν να ασχοληθούμε μαζί τους, με τις "πρωτότυπες", δηλαδή γραφικές, διαμαρτυρίες τους (χτισίματα εισόδων και καταλήψεις Υπουργείων, δηλαδή δημόσιων κτιρίων, που θα έπρεπε να είναι προσβάσιμα σε όλους).
  Όταν ο "σεκιουριτάς" των 600 ευρώ το μήνα, τους υπενθύμισε ότι αυτό που κάνουν, είναι και παράνομο, τον προπηλάκισαν και κόντεψαν να τον λιντσάρουν...
  Καταρχάς, τόσο η ΠΟΕΔΗΝ, όσο και οι άλλοι, που κάθε τρεις και λίγο, είναι στους δρόμους και διαμαρτύρονται, επειδή τάχα δουλεύουν σκληρά και δεν αμείβονται καλά, πρέπει να καταλάβουν το αντιφατικό και οξύμωρο του πράγματος : πότε ακριβώς δουλεύουν και πότε είναι στις Υπηρεσίες τους, αφού πιο συχνά τους βλέπουμε σε διαμαρτυρίες, πορείες κλπ ;
  Ακόμα πιο οξύμωρο και παράδοξο, όμως, είναι να καταλαμβάνουν τα Υπουργεία, όσοι έχουν πολύ καλά (για τα δεδομένα της μετά την χρεοκοπία εποχής) αμειβόμενες, δημόσιες, αργομισθίες και να μην φαίνονται πουθενά, οι δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι του ιδιωτικού τομέα, που μπορεί να μην έχουν κάνει, ούτε ένα μεροκάματο, ακόμα και για τρία ή περισσότερα χρόνια και θα είχαν κάθε λόγο, όχι μόνον να τα καταλάβουν, αλλά και να τα κάψουν.
  Από τα αιτήματα της ποεδην, ξεχώρισα το : "προσλήψεις στο ΕΚΑΒ", διότι εξηγεί, εν πολλοίς και πως χρεοκόπησε η Ψωροκώσταινα.
  Το ΕΚΑΒ, μία μόνο δημόσια υπηρεσία, μισθοδοτεί, μέσω των φόρων μας, κάθε μήνα, περί τις 4000 άτομα, ήτοι μία μικρή κωμόπολη και νομίζω ότι λίγα δεν τα λες...
  Το γεγονός, ότι οι άνθρωποι πεθαίνουν, όπως τα σκυλιά και μάλιστα κυριολεκτικά, στους δρόμους (πιο πρόσφατα κρούσματα, σε Χαλκιδική και Σαντορίνη, ήτοι σε δύο άκρως τουριστικές περιοχές), αβοήθητοι, με τα ασθενοφόρα, να μην φθάνουν ποτέ ή ...μετά από 1,5 ώρα, δεν μπορεί -αντικειμενικά- να οφείλεται στο γεγονός, ότι οι 4.000 είναι λίγοι.
  Οι αιτίες, πρέπει να αναζητηθούν, μάλλον αλλού : στο ότι πολλοί είναι αποσπασμένοι σε βο(υ)λευτικά και άλλα κομματικά γραφεία, στο ότι το 1/3, σχεδόν, έχει πάρει χαρτί από γιατρό, ότι δεν ...μπορεί να σηκώνει βάρος, στο ότι θέλουν όλοι να βρίσκονται σε πόλεις, για να περιφέρονται στα "malls" και δεν πάνε σε απομακρυσμένα μέρη και γενικά στις γνωστές, αλλά μη αντιμετωπιζόμενες, παθογένειες του ελληνικού Δημοσίου, εδώ και 40 χρόνια !
  Σημαντικό ρόλο, φυσικά, παίζει και η "εκκωφαντική" και προκλητική σιωπή των Εισαγγελέων, μπροστά σε αυτόφωρα πλημμελήματα (τουλάχιστον), ήτοι η ατιμωρησία, που διαιωνίζει αυτές τις νοοτροπίες της "λούφας" και της αποφυγής να κάνει ο υπάλληλος, αυτό, για το οποίο πληρώνεται, από τον (άγρια και άσχημα) φορολογούμενο...
  Θα αρκούσε, θεωρώ, μία και μόνον αυτεπάγγελτη δίωξη, σε πολλά βέβαια επίπεδα, μέχρι και τον Υπουργό, για να λειτουργήσει το ΕΚΑΒ, όπως θα έπρεπε (τουλάχιστον, για ένα διάστημα, μέχρι να ξεχαστεί και πάλι η δίωξη και ο "μπαμπούλας" Εισαγγελέας), αλλά οι Εισαγγελείς, κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά, μπροστά στις ζωές που χάνονται άδικα, περιμένοντας μάταια ασθενοφόρο, εν μέση οδώ.
   Μόνον με τους σεισμολόγους, τα έβαλαν, που δήθεν προκαλούσαν πανικό στον κόσμο, προβλέποντας νέους σεισμούς και μόνον κατόπιν "παραγγελίας" από Υπουργό (για τέτοια υποτέλεια, μιλάμε) !
   Αυτό με τα υποτιθέμενα "κενά", σε δημόσιες Υπηρεσίες, είναι, τις περισσότερες φορές, μια μεγάλη απάτη, η αλήθεια συνήθως είναι αυτή, ότι οι Υπηρεσίες έχουν -και με το παραπάνω- προσωπικό, απλά το τελευταίο δεν κάνει τίποτα, έχει βρει τρόπους να "λουφάρει", με την ανοχή και τις "ευλογίες" όλων, με συνέπεια να δημιουργείται μια επίπλαστη και δήθεν ανάγκη, για νέες προσλήψεις, η οποία, ακόμα και αν ήταν υπαρκτή, θα μπορούσε να καλυφθεί, μέσω εσωτερικών μετακινήσεων.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

δεν μπορεί να επιτρέπεται το μείζον και όχι το έλασσον

    Καθώς τελευταία χειρίζομαι μια ποινική υπόθεση Πταισματοδικείου, για αδίκημα, που τιμωρείται με πρόστιμο, μου γεννήθηκε η εύλογη απορία (καθώς είχα ασχοληθεί ελάχιστα με Πταισματοδικεία, στο παρελθόν), αν η ποινή αυτή, μπορεί να ανασταλεί ή όχι.
  Στις σχετικές διατάξεις του ΠΚ, περί αναστολής, δεν αναφέρεται τίποτα για πρόστιμα και χρηματικές ποινές, γίνεται λόγος μόνον, για ποινές "στερητικές της ελευθερίας", οπότε με βάση το γράμμα του Νόμου, δεν επιτρέπεται.
  Αυτό βέβαια, ούτε λογικό, ούτε δίκαιο φαντάζει, το να παίρνει κάποιος αναστολή, σε πολύμηνες ποινές φυλάκισης και όχι για ένα πρόστιμο, δηλαδή να επιτρέπεται η αναστολή της ποινής, σε σοβαρότερα αδικήματα, με μεγαλύτερες ποινές και όχι σε ελαφρύτερα πταίσματα, με μικρότερες ποινές, όταν φυσικά έχει και τις λοιπές προϋποθέσεις.
 Ο παραλογισμός μεγαλώνει, αν σκεφτεί κανείς, ότι σε αρκετές περιπτώσεις πλέον, προβλέπεται ΚΑΙ ποινή φυλάκισης ΚΑΙ χρηματική ποινή, οπότε είναι οξύμωρο, να αναστέλλεται η πρώτη και όχι η δεύτερη, δηλαδή ποινές, που επιβλήθηκαν με την ίδια απόφαση και στον ίδιο κατηγορούμενο !
  Η μόνη "λογική" που μπορεί να εξηγήσει αυτό τον παράλογο και παράνομο διαχωρισμό των ποινών, που αναστέλλονται, είναι η "εισπρακτική λογική", η προσπάθεια να μπαίνει από παντού, φρέσκο και μετρητό χρήμα, στα τρύπια και μονίμως άδεια, κρατικά ταμεία...
   Είναι σαφές, ότι το πλαίσιο των αναστολών, χρήζει επανεξέτασης, ότι το κενό αυτό, πρέπει να καλυφθεί και να ενταχθούν στο σχετικό καθεστώς και οι χρηματικές ποινές και τα πρόστιμα.
   Εξάλλου, οι χρηματικές αυτές επιβαρύνσεις, μπορεί ενίοτε, να είναι σκληρότερες και από μία ποινή φυλάκισης, όταν π.χ οι μισθοί και οι συντάξεις, είναι 500 ευρώ το μήνα, ένα πρόστιμο 3.000 ευρώ, ουσιαστικά, οδηγεί σε μια χειρότερη μορφή "δουλείας" !
   Η κάλυψη του κενού, δέον να γίνει νομοθετικά, εφόσον οι δικαστές, δεν μπορούν, όπως αποδεικνύεται, να αποποιηθούν τον ρόλο του εισπράκτορα, τον οποίο τους έχει επιφυλάξει η Πολιτεία, είτε άμεσα, επιβάλλοντας τα πρόστιμα κλπ, είτε έμμεσα, ως "μπαμπούλες" (πλήρωσε, για να μην πας φυλακή)...
    Διότι, αν ήθελαν και αν έκαναν σωστά τη δουλειά τους, οι δικαστές, θα μπορούσαν να βρουν τη "νομική φόρμουλα", ώστε να αναστέλλονται οι, πάσης φύσεως, χρηματικές ποινές, μαζί με τις άλλες και χωρίς ρητή νομοθετική πρόβλεψη.
    Τι να περιμένεις όμως, από αυτούς, όταν κλείνουν επιδεικτικά τα μάτια, σε ακόμα μεγαλύτερες παρανομίες, που λαμβάνουν χώρα, επί σειρά ΠΟΛΛΏΝ ετών ;
   Αναφέρομαι στο γνωστό θέμα, των επιβαλλόμενων προσαυξήσεων, άνω του 100%, από ένα Κράτος απατεώνα-τοκογλύφο, τόσο στις χρηματικές ποινές, όσο και στα ποσά εξαγοράς των ποινών φυλάκισης !
    Με απλά λόγια, "τρως" μια χρηματική ποινή ή πρόστιμο 500 ευρώ, στο ακροατήριο και μέχρι να πας, στο δημόσιο ταμείο, που μπορεί να απέχει λίγα μέτρα, ακόμα εντός του ίδιου κτιρίου, το ποσόν έχει ξεπεράσει τα 1000...
    Με αυτόν τον τρόπο π.χ, αν η ποινική διάταξη προβλέπει πρόστιμο έως 3000 ευρώ και επιβληθεί το ποσόν των 2000 ευρώ, τα ...πλέον των 4000 ευρώ, που τελικά θα πληρώσεις, είναι προφανές, ότι ΥΠΕΡΒΑΊΝΕΙ ακόμα και το ανώτατο όριο, που θέτει ο Νόμος !
   Αντίστοιχα, αν "φάω" ένα μήνα φυλάκισης, εξαγοράσιμο προς 5 ευρώ ημερησίως και πληρώσω, αντί για 150 ευρώ, 300, αυτόματα, αυτό ισοδυναμεί με ποινή δύο μηνών φυλάκισης, δηλαδή σαν να εξαγοράζεις ποινή ΔΙΠΛΆΣΙΑ, από εκείνη, που επιβλήθηκε, σαν να σου διπλασιάζει την ποινή ...ο Έφορος.
    Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στην Ψωροκώσταινα, επί πάρα πολλά έτη, δεν έχει αντιδράσει κανείς, ούτε Δικαστήρια, ούτε Δικηγορικοί Σύλλογοι, ούτε φορείς προστασίας των ανθρώπινων Δικαιωμάτων, ΟΥΔΕΊΣ, μπροστά στην ανάγκη, όπως είπαμε, να μπαίνει χρήμα, στα τρύπια και μονίμως άδεια, κρατικά ταμεία, με ...οποιοδήποτε (παράνομο και εκβιαστικό) τρόπο, ακόμα και με μεθόδους της χειρότερης μαφίας !

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

ένα από τα τελευταία οχυρά του ελληνικού σοβιετισμού

     Η Δ.Ε.Η, φαινομενικά, είναι μια επιχείρηση, μια ανώνυμη εταιρία, που παράγει και πουλάει ηλεκτρικό ρεύμα, υπό κρατικό-δημόσιο έλεγχο, βέβαια και με συνθήκες μονοπωλίου, το οποίο όμως έχει ήδη αρχίσει να σπάει.
 Σε ένα ρεπορτάζ, είχε λεχθεί ότι η Βίκυ Σταμάτη, έφυγε από το χωριό της και επισκέφθηκε τον Άκη, που ήταν Υπουργός Άμυνας, για να την διορίσει στο Δημόσιο και εκείνος την έβαλε στην Δ.Ε.Η (όχι δηλαδή στο Υπουργείο του...).
 Ακόμα και αν δεν είναι ακριβές αυτό, η ιστορία αυτή, θα μπορούσε να είναι 100% αληθινή, καθώς σε ΔΕΚΟ και στον λεγόμενο "ευρύτερο δημόσιο τομέα", όπου -υποτίθεται- υπάρχει αυτοδιοίκητο (...με ξένα όμως χρήματα), ήταν περισσότερο εύκολα τα ρουσφέτια και οι προσλήψεις "από το παράθυρο", από ότι σε Υπουργεία και γενικά στο "στενό" Δημόσιο.
  Η Δ.Ε.Η στη μεταπολίτευση, έγινε ένα από τα κύρια χωνευτήρια, εξαγοράς ψήφων (και συνειδήσεων), εφόσον άλλωστε η σοβιετικού τύπου "ανάπτυξη" των σοσιαληστών, όλων των κομμάτων, έκλεινε ή κρατικοποιούσε τα κανονικά-ιδιωτικά εργοστάσια και προσπαθούσε να τους "βολέψει" όλους, στο Δημόσιο.
  Κάποιοι μιλάνε για "κατάρρευση" της Δ.Ε.Η σήμερα, μετά και την κατολίσθηση στο Αμύνταιο (ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε και ο γάιδαρος), τα τεράστια φέσια (κυρίως από ...άλλους δημόσιους φορείς, όπως πάντα) και το έστω και δειλό "άνοιγμα" της αγοράς, την εμφάνιση ανταγωνιστών, που παίρνουν πελάτες.
  Την ίδια στιγμή και μετά από τόσα πολλά χρόνια λειτουργίας και με μεγάλα κέρδη, στο παρελθόν, μαθαίνουμε "από μέσα", ότι υπάρχει κίνδυνος ακόμα και για "μπλακ άουτ", ότι δεν είμαστε επαρκείς, τα νησιά τώρα παλεύουν να τα συνδέσουν με το δίκτυο και γενικά είναι προφανές, ότι οι περασμένες (διορισμένες, με κομματικά κριτήρια) Διοικήσεις, είχαν το νου τους, σε άλλα πράγματα, από αυτά, που θα έπρεπε.
  Άσχετα αν μπορεί να χρεοκοπήσει η Δ.Ε.Η ή όχι, η οποία "λειτουργεί", όπως μια δημόσια υπηρεσία (χωρίς κοινή Λογική, δηλαδή), βγάζουν πολύ γέλιο, οι εκάστοτε ανακοινώσεις της Διοίκησής της !
   Έτσι π.χ οι τρισκατάρατοι και βδελυροί και "κακοί" ιδιώτες επενδυτές, τους οποίους δεν ήθελαν, ειδικά οι συνδικαλιστές, ούτε να ακούν, έγιναν ξαφνικά καλοδεχούμενοι, προκειμένου να βάλουν τα ωραία τους λεφτά, τώρα, που η Δ.Ε.Η έχει ταμειακά προβλήματα και δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει επενδύσεις, με ίδια κεφάλαια...
   Επίσης, πολύ πρόσφατα, ακούστηκε η λέξη "αξιολόγηση" (που είναι και το συντομότερο ανέκδοτο, όταν μιλάμε ...για Δημόσιο) του προσωπικού : ένας γνωστός, με πατέρα συνταξιούχο της Δ.Ε.Η (τυχαίο ;), διορίστηκε σε θυγατρική εταιρία, ως απόφοιτος Τ.Ε.Ι, έβγαλε το Πολυτεχνείο, μαθαίνω, όντας υπάλληλος και μια μέρα, απαντώντας στο πρώτο sms, που του έστειλα, έπαθα σοκ, καθώς είχε κάνει δύο χτυπητά ορθογραφικά λάθη, σε μία και μόνον πρόταση.
  Το σημερινό "χτύπημα", έχει να κάνει με την καταστροφή στο Αμύνταιο, όπου, λέει, θα συσταθεί επιτροπή με ...οκτώ μέλη (ανάμεσά τους και κάποιος, που έλεγε ότι όλα είναι Οκ), για να διερευνήσουν τα αίτια, όταν το πρόβλημα ήταν γνωστό, εδώ και χρόνια και δεν έκαναν τίποτα, για να το επιλύσουν.
  Και φυσικά, εκτός από τους Εισαγγελείς, που δεν ακουμπούν και δεν ψάχνουν άλλους "συναδέλφους" Δ.Υ, όπως οι της Δ.Ε.Η, για τυχόν ποινικές ευθύνες, που ένα χωριό ολόκληρο ξεσπιτώθηκε και προκλήθηκαν ζημιές εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, σε τρίτους, αλλά και στην ίδια την "επιχείρηση" (αν κλέψει κάποιος καλώδια της Δ.Ε.Η, αξίας ...150.001 ευρώ, μπορεί να φάει ισόβια) δεν υπάρχει καν, η στοιχειώδης ευθιξία, για παραιτήσεις (εκούσιες ή και ...ακούσιες).


Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

δειλοί και (άρα) υποτελείς

    Το ανοσιούργημα των φιλολόγων-εξεταστών-Δ.Υ, να διαστρεβλώσουν το κείμενο Έλληνα λογοτέχνη, στις Πανελλήνιες Εξετάσεις, επειδή περιείχε "κακές" (για αυτούς ή τα "αφεντικά" τους) λέξεις, αποτελεί σοβαρό θέμα, όσο και αν έγινε προσπάθεια να υποβαθμιστεί.
 Το "επιχείρημα" ότι έχει ξαναγίνει ή συνηθίζεται (το έγκλημα αυτό), ασφαλώς ...δεν αποτελεί επιχείρημα, ενώ μόνο γέλιο, προκαλεί ο ισχυρισμός, ότι σκοπός ήταν η διευκόλυνση των εξεταζομένων.
 Από ενέργειες, σαν αυτές, φαίνεται πόσο "προσεκτικοί" είναι οι Δ.Υ, για να μην ...δυσαρεστήσουν τους προϊσταμένους τους, ακόμα και όταν τα λόγια αυτά, δεν ανήκουν στους ίδιους, αλλά σε τρίτους (στον Θεοτοκά, εν προκειμένω).
 Αν θεωρείς ότι το κείμενο, προσβάλλει τον Πρωθυπουργό, που ψήφισες ή σε επανέφερε στην αργομισθία σου, τότε μην το βάζεις καθόλου, είναι, χίλιες φορές, προτιμότερο, από το να προσβάλλεις έτσι έναν λογοτέχνη και να αλλοιώνεις τα γραφόμενά του !
  Ως καθηγητές και μάλιστα φιλόλογοι, οφείλουν να ξέρουν τι σημαίνει "πνευματική ιδιοκτησία", πως προστατεύονται τα πνευματικά έργα και ότι η προσβολή τους, επισύρει αστικές και ποινές συνέπειες και όχι να λένε "δεν τρέχει τίποτα", να υποβαθμίζουν ένα τόσο σοβαρό γεγονός.
  Θα περίμενε κανείς, από καθηγητές, να έχουν περισσότερη ελεύθερη σκέψη, ώστε να την μεταδώσουν και στους μαθητές και όχι να προσέχουν μήπως δυσαρεστήσουν κάποιον προϊστάμενο, όπως π.χ οι υπάλληλοι των καναλιών της κρατικής προπαγάνδας.
  Φοβούνται ακόμα και να μεταδώσουν αυτούσια τα λόγια ενός άλλου, από κόμπλεξ ότι μπορεί να θεωρούν δικά τους, τόσο φοβισμένοι είναι και το ερώτημα είναι, τι χαρακτήρες μπορούν να διαμορφώσουν και τι σόι παιδεία να διδάξουν, στους νέους.
  Δεδομένου ότι, σύμφωνα και με τον Περικλή, ελεύθερο (είναι μόνον) το εύψυχον, εύκολα συνάγεται ότι δεν είναι ελεύθεροι και οι θλιβερές υπάρξεις τους, θα μας ήταν αδιάφορες, αν δεν βρίσκονταν σε θέσεις, όπου επηρεάζονται και άλλοι και δη νέοι.
   Η μόνη δυσκολία στο πρωτότυπο κείμενο του Θεοτοκά, ήταν η λέξη "κούφος", επειδή είναι αρχαίας προέλευσης και θα μπορούσε απλά, να υπάρχει σε παρένθεση η μετάφραση ("ανόητος"), καμία άλλη αλλαγή, δεν είναι ανεκτή και για κανέναν λόγο (ή δικαιολογία...).
   Ως προς την ουσία τώρα, των γραφομένων, κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι ένας ξυλουργός, που δίνει σχήμα και μορφή στο ξύλο, με την χειρωνακτική εργασία του, μπορεί να αξίζει μεγαλύτερου σεβασμού, από ένα πρύτανη ή έναν Πρωθυπουργό (μην ξεχνάμε ότι Ο Ίδιος Ο Χριστός, υπήρξε "γιος" ενός ξυλουργού, του Ιωσήφ).
  Δε μιλάμε γενικά, για τους πρυτάνεις ή τους Πρωθυπουργούς, αλλά μόνον για όσους μπορεί να είναι "κούφοι" ή "κακοί".
  Κούφος, μπορεί να είναι ο Πρύτανης π.χ, όταν έχει ξεχάσει-εγκαταλείψει την ακαδημαϊκή του ιδιότητα και έχει μεταβληθεί σε αμιγώς διοικητικό όργανο, με πολιτικές ενίοτε βλέψεις, να γίνει και βο(υ)λευτής, όταν καταχράται κοινοτικά κονδύλια ή έχει διορίσει όλο του το σόι, στο Πανεπιστήμιο και γενικά, όταν για αλλού ξεκίνησε και αλλού καταλήγει...
  Αντίστοιχα, κακός, μπορεί να είναι ένας Πρωθυπουργός, όταν λέει συνέχεια ψέματα, όταν είναι λαϊκιστής, όταν δεν έχει εμπειρίες ζωής, όχι μόνον επαγγελματικές, όταν υπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα και όχι της πατρίδας-συνόλου κ.ο.κ
  Ουσιαστικά, ο Θεοτοκάς, πολλά χρόνια πριν, περιγράφει καταστάσεις, που δυστυχώς είναι τραγικά επίκαιρες, σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα και η "πρακτική" των καθηγητών-εξεταστών, να στρουθοκαμηλίζουν και να "κόβουν" ό,τι δεν ηχεί ευχάριστα, σε κάποιους, απλά διαιωνίζει αυτές τις καταστάσεις...
   

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

ζητήματα από την ασφάλιση αυτοκινήτου

   Το θέμα αυτό, είναι στην επικαιρότητα πάλι, επειδή ακούγεται πως το μόρφωμα που λέγεται "ελληνικό Κράτος" ...αποφάσισε να ελέγξει ποια αυτοκίνητα είναι ανασφάλιστα και να επιβάλλει στους "ξεχασιάρηδες" ένα "παράβολο", ύψους 250 ευρώ.
  Αυτό μάλιστα είναι ανεξάρτητο, από τυχόν διοικητικά πρόστιμα ή ποινικές κυρώσεις, που μπορεί να επιβληθούν, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, όπως θα δούμε παρακάτω.
  Βέβαια, στην Κολομβία των Βαλκανίων, όπου πληρώνουν μόνον τα "κορόιδα" και ακόμα και τέως Υπουργοί πιάστηκαν να κυκλοφορούν με πλαστές πινακίδες, για να αποφύγουν τις νόμιμες υποχρεώσεις τους (τέλη κυκλοφορίας κλπ), μαθαίνουμε ότι το "σύστημα" κάνει και λάθη και εμφανίζει π.χ ως ανασφάλιστα, οχήματα, για τα οποία έχουν κατατεθεί οι πινακίδες...
  Εδώ ανοίγουμε παρένθεση, για να επαναλάβουμε ότι κάθε όχημα, πρέπει να είναι ασφαλισμένο, ακόμα και αν δεν κινείται, βρίσκεται π.χ επί μακρόν σε γκαράζ ή συνεργείο, μόνον η επίσημη θέση του, σε "ακινησία", μέσω κατάθεσης πινακίδων, αίρει την υποχρέωση ασφάλισης.
  Επίσης, η Ψωροκώσταινα έχει εξαιρέσει από την υποχρέωση ασφάλισης τα ...κρατικά αυτοκίνητα, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως αν ένα όχημα του Δημοσίου, προκαλέσει ζημιά, δεν ευθύνεται το Δημόσιο, σε πλήρη αποζημίωση του ζημιωθέντος, όπως θα έκανε και μια ασφαλιστική εταιρία.
   Όσον αφορά τώρα τις ποινικές κυρώσεις, η θέση σε κυκλοφορία ανασφάλιστου οχήματος, έχει πάψει (από το 2010) να αποτελεί πλημμέλημα, που τιμωρούνταν με ποινές φυλάκισης και είναι πλέον πταίσμα, που τιμωρείται με πρόστιμο έως 3.000 ευρώ (με μια μικρή επιφύλαξη, διότι στην Ελλάδα, δεν είναι πάντα εύκολο, να μάθεις τι τελικά ισχύει, με τις ...αλλαγές επί αλλαγών στους Νόμους, κάθε τόσο).
  Οι διοικητικές κυρώσεις, τώρα, συνίστανται σε αφαίρεση της άδειας οδήγησης του οδηγού και της άδειας κυκλοφορίας του οχήματος, για έξι μήνες (της άδειας του αυτοκινήτου, μάλιστα, για 2 χρόνια, αν υπάρχει εμπλοκή σε ατύχημα) και πρόστιμα 1.000 ευρώ, για φορτηγά και λεωφορεία, 500 ευρώ για τα λοιπά αυτοκίνητα και 250 ευρώ, για τα δίκυκλα (οι χρόνοι αφαίρεσης των αδειών, στην Ελλάδα, είναι πάντα σχετικοί, ως γνωστόν...).
   Η ασφαλιστική εταιρία, τώρα, δεν υποχρεούται να πληρώσει τις ζημιές, σε 3 περιπτώσεις : α) αν ο οδηγός στερούνταν (της αντίστοιχης) άδειας οδήγησης β) αν ο οδηγός τελούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος ή άλλων τοξικών ουσιών και γ) αν έγινε διαφορετική χρήση του οχήματος, από αυτή, που περιλαμβάνει η άδεια και το ασφαλιστήριο συμβόλαιο.
   Βέβαια, στις περιπτώσεις β) και γ), θα πρέπει επιπλέον να αποδειχθεί ότι το ατύχημα συνδέεται αιτιωδώς με αυτές τις παραβάσεις, ενώ η ασφαλιστική δεν απαλλάσσεται έναντι τυχόν επιβατών, με τον ισχυρισμό, ότι γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν πως ο οδηγός ήταν υπό την επήρεια αλκοόλ ή άλλων τοξικών ουσιών.
   Η ασφάλιση ξεκινάει μόνον μετά την ολοσχερή καταβολή των ασφαλίστρων, ενώ ο ασφαλιστής, οφείλει να παραδώσει το συμβόλαιο, εντός 5 ημερών και σε περίπτωση, που γίνει έλεγχος, στο μεσοδιάστημα, αρκεί η προσκόμιση της απόδειξης πληρωμής των ασφαλίστρων.
   Αν συμβεί ατύχημα, θα πρέπει να δηλωθεί το αργότερο, εντός 8 εργάσιμων ημερών και παράλληλα ο ασφαλισμένος οφείλει να συνεργάζεται με την εταιρία του, παρέχοντας στοιχεία και πληροφορίες, για αυτό, σε Δίκη ή μη, ειδάλλως ενδέχεται να υποχρεωθεί σε αποζημίωση της ασφαλιστικής, που μπορεί να φτάσει και τα 2.000 ευρώ !
   Τέλος και ως γνωστόν, αν ζημιωθείς από ανασφάλιστο όχημα ή ο υπεύθυνος του ατυχήματος παραμένει  άγνωστος ή έχει πτωχεύσει ή έχει ανακληθεί η άδεια λειτουργίας της ασφαλιστικής εταιρίας, του υπαίτιου, τότε την ευθύνη της αποζημίωσής σου, αναλαμβάνει το περιβόητο "Επικουρικό Κεφάλαιο" (βλέπε σχόλιο από κάτω).

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

"όποιος δεν είναι εναντίον μας, είναι μαζί μας"

      Η φράση αυτή, προέρχεται από Τον Ίδιο Τον Χριστό, είναι δηλαδή καταγεγραμμένη στα Ευαγγέλια, αν και πολλοί, από άγνοια, την έχουν αντιστρέψει ή μάλλον ...διαστρέψει-διαστρεβλώσει και λένε "όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας".
  Καθώς πλησιάζουμε σε σημαντικές, για εμάς και όχι μόνον, διασκέψεις συλλογικών οργάνων της Ε.Ε, έχουν αρχίσει οι γνωστές πλέον, φραστικές "επιθέσεις" εναντίον του Γερμανού Υπ.Οικονομικών, από τα χάπατα της αριστεράς, που προφανώς τον θεωρούν υπεύθυνο, για όλα τα (άλυτα) υπαρξιακά τους προβλήματα.
  Πέρα από τους "τελειωμένους" αριστερούς, με τις δεξιές τσέπες, όμως, σχεδόν όλα τα ελληνικά ΜΜΕ, ακόμα και τα πιο "σοβαρά", τείνουν στο ...να ταυτίζουν ολόκληρη την Ε.Ε, όχι με μία μόνον χώρα, αλλά με ένα πρόσωπο, δηλαδή τον Σόιμπλε !
  Έχουμε ξανά πει και ακούγεται ενίοτε και από πιο λογικές φωνές, στα ΜΜΕ, ότι η Ε.Ε αποτελείται από πολλές χώρες, ότι δανειστής μας, δεν είναι μόνον η Γερμανία και ότι οι Υπουργοί και οι Πρωθυπουργοί εκάστης χώρας, λογοδοτούν στα δικά τους Κοινοβούλια και προφανώς, είναι εκεί, για να υπερασπίζονται τα δικά τους και όχι ...ξένα συμφέροντα.
  Έτσι π.χ αν αύριο, ληφθεί απόφαση (νέας) ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, θα πρέπει να εξηγήσουν στους πολίτες τους, γιατί έγινε αυτό.
  Επίσης, ποιος μπορεί να πιστεύει (!) ότι αν αύριο φύγει, π.χ συνταξιοδοτηθεί ο Σόιμπλε, θα αλλάξει η γερμανική πολιτική, εν γένει ή ότι ο επόμενος Γερμανός Υπ.Οικονομικών θα πει "δώστε στους Έλληνες όσα λεφτά θέλουν και διαγράψτε το χρέος τους" ;
  Οι αριστε-ρούληδες (το 90% και πλέον της Βουλής μας, όπως έχουμε ξανά πει) μισούν τον Σόιμπλε, επειδή ...δεν τους κάνει τα χατίρια, συμπεριφέρονται, όπως τα νήπια, που μουτρώνουν, όταν ο γονιός δεν τους πάρει παγωτό και λένε "δεν σ' αγαπώ"...
  Ως προς τα ζητήματα του κλεισίματος της αξιολόγησης και της νέας ελάφρυνσης ή άλλης διευθέτησης του χρέους και της ένταξης ή μη στην ποσοτική χαλάρωση, υπάρχουν ΓΡΑΠΤΟΊ κανόνες και φυσικά τα περιβόητα Μνημόνια, που επίσης φέρουν υπογραφές και δεσμεύουν τα μέρη !
   Άρα, το ζήτημα είναι απλό : τι λέει π.χ το 3ο Μνημόνιο ; Αν μεν λέει ότι το θέμα χρέους, θα συζητηθεί το 2018, μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, τότε έχει δίκιο ο Σόιμπλε (εκφράζοντας προφανώς και όλους τους λοιπούς συμβαλλόμενους πιστωτές) ! Αν δεν λέει κάτι τέτοιο, τότε ίσως έχουμε δίκιο εμείς, η δικιά μας κυβέρνηση...
   Συνεπώς, μέσω της προσφυγής στα υπογεγραμμένα κείμενα-συμφωνίες, είναι απλό και εύκολο να βρεθεί, τι έχει συμφωνηθεί και για πότε, το να ζητάς πράγματα, πριν την ώρα τους ή εκτός συμφωνίας ή όταν δεν έχεις εκπληρώσει τις δικές σου υποχρεώσεις, απλά δεν έχει αποτέλεσμα (εκτός από το ότι κάνει τους άλλους, που λένε όχι σε παράλογες και μη συμφωνημένες απαιτήσεις, να φαίνονται "κακοί" και έτσι να ρίχνεις την ευθύνη σε αυτούς, για να συσπειρώσεις τα δικά σου πρόβατα) !
   Για να επανέλθουμε στην φράση του τίτλου, ποιος μπορεί σοβαρά να υποστηρίξει ότι ο Σόιμπλε ή ο κάθε ένας από τους πιστωτές μας, είναι ...εναντίον μας ; Ποιος πιστωτής, θέλει το κακό του οφειλέτη του και γιατί ; (!) Για ...να χάσει τα χρήματα, που έχει δανείσει ;
   Και αντίστοιχα, ποιος (λογικός, εννοείται) άνθρωπος, μπορεί να διαφωνήσει με την παρατήρηση του Σόιμπλε, ότι ΌΛΕΣ οι μνημονιακές ελληνικές κυβερνήσεις, έριξαν τα βάρη στους πιο αδύναμους και όχι στους έχοντες και κατέχοντες, όπως θα επέβαλλε το Δίκαιο και το ισχύον ελληνικό Σύνταγμα ;
   Κατά βάθος, ακόμα και οι αριστεροί, που μας κυβερνούν από το 2015, έστω και μεταλλαγμένοι, προς το καλύτερο, μετά το πρώτο εξάμηνο, ξέρουν ότι οι δανειστές δεν είναι και δεν θα μπορούσαν να είναι εναντίον μας.
   Είναι η γνωστή έκφραση, που χρησιμοποιούν, δήθεν για να εκβιάσουν τις καταστάσεις, ότι δηλαδή "κάποιοι παίζουν με τα σπίρτα, μέσα σε αποθήκη πυρομαχικών", εννοώντας ότι αν χρεοκοπήσει η Ελλάδα, θα προκαλέσει ζημιές και στους πιστωτές, αλλά τελικά αποδεικνύεται ότι δεν είναι ξεκάθαρο ΠΟΊΟΣ παίζει με τα σπίρτα και μήπως είναι οι ίδιοι, που συμπεριφέρονται επιπόλαια και ανεύθυνα...

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

το φαρμακείο του Αγίου Όρους

    Καθώς πρόσφατα αντιμετώπιζα σωματικές ενοχλήσεις, δηλαδή πόνους αρκετά έντονους, έψαξα καταρχάς στο ίντερνετ, σε ιατρικά sites, να δω τι μπορεί να είναι και που μπορεί να οφείλονται.
  Καθώς διαπίστωσα, ότι αν είναι αυτό, που νόμιζα, κατόπιν της προσωπικής έρευνας, αντιμετωπίζεται ...μόνον χειρουργικά, προσπάθησα να δω, αν μπορεί να βελτιωθεί πρώτα, με άλλους τρόπους.
 Ασφαλώς, το γεγονός ότι δεν πήγα σε γιατρό, να με εξετάσει (ή να παραπέμψει, καλύτερα, σε ...σειρά εξετάσεων) δεν το λέω με καμάρι, το αντίθετο, ούτε θεωρώ άχρηστους τους γιατρούς.
 Απλά, με βάση και αυτά που ακούω, γύρω μου, θεωρώ πολύ πιθανόν, να έπαιρνα δέκα διαφορετικές γνώμες-διαγνώσεις, αν πήγαινα σε δέκα διαφορετικούς γιατρούς...
 Εξάλλου, ακόμα και οι θεωρούμενες ως επεμβάσεις ρουτίνας, ενέχουν ένα ρίσκο, όπως απέδειξε και η περίπτωση του Πλεύρη και ήθελα να εξαντλήσω πρώτα τα περιθώρια μιας άλλης λύσης.
  Εδώ βέβαια, υπάρχει ο αντίλογος, ότι αν το αφήσεις και δεν πας έγκαιρα σε γιατρό, μπορεί να γίνει χειρότερο, αλλά και σε αυτό, υπάρχει αντίλογος, ότι όλα θέλουν υπομονή και τον καιρό-χρόνο τους, για να περάσουν, δεν μπορείς να περιμένεις π.χ ότι ένας τυχόν τραυματισμός, θα γιάνει σε μία ή δύο μέρες, μπορεί να πάρει μήνες ή και χρόνια.
  Αφού δοκίμασα αρχικά συμβατικές κρέμες και χάπια, από το κλασικό φαρμακείο, ανακάλυψα ένα site, με μοναστηριακά προϊόντα, όπου μεταξύ άλλων, διατίθενται και κρέμες, (κηρ)αλοιφές και έλαια, ιαματικά, κατασκευασμένα, με φυσικά υλικά και βότανα, από τους μοναχούς του Αγίου Όρους.
  Ομολογώ ότι με τα προϊόντα αυτά, είδα πολύ σημαντικότερη βελτίωση, από ότι με τα κλασικά φάρμακα !
  Να τονίσουμε βέβαια και το αυτονόητο, ότι τα σκευάσματα αυτά, καταρχάς είναι βοηθητικά στην αντιμετώπιση συμπτωμάτων και δευτερευόντως θεραπευτικά, δεν υποκαθιστούν την αναγκαία ίσως ιατρική βοήθεια, ειδικά σε πιο σοβαρές παθήσεις, αναφορικά με την αιτία του προβλήματος.
   Κάποιοι "ορθολογιστές" θα πουν ότι με αυτά, "επιστρέφουμε στο Μεσαίωνα", όμως η αλήθεια είναι ότι πάμε πολύ πιο πίσω, στην αρχαιότητα, όπως π.χ στην Αρχαία Σπάρτη, όπου το βαλσαμόλαδο ή σπαθόλαδο, χρησιμοποιούνταν ήδη, κάτι σαν την σημερινή "βολταρέν" !
   Βέβαια, βαλσαμόλαδο π.χ, πουλάνε και άλλοι, σε καταστήματα βιολογικών ή σε φαρμακεία ή το φτιάχνουν και μόνοι τους, κάποιοι στα χωριά, αλλά, όπως και να το κάνουμε, τα προϊόντα, από το "φαρμακείο" του Αγίου Όρους, έχουν άλλο "ειδικό βάρος"...
  

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

πως κρίνεται ένας πολιτικός (ηγέτης) ;

     Με αφορμή τον θάνατο, του τελευταίου των μεγάλων πολιτικών, όπως ονομάστηκε ο Κων/νος Μητσοτάκης, από τα ΜΜΕ (προφανώς όχι λόγω ηλικίας, αλλά επειδή συμμετείχε στη διαμόρφωση της Μεταπολίτευσης και μάλιστα σε εποχές, όπου οι προεκλογικές συγκεντρώσεις, μάζευαν 1 εκατομμύριο κόσμο) και πριν καλά-καλά, επιστρέψει "εις Γην εξ ής ελήφθη", άρχισαν όλοι να κρίνουν την πολιτική του καριέρα...
  Σίγουρα είναι πολύ πρόωρο και άκομψο, να εκφέρονται απόψεις και κρίσεις, για κάποιον, δεν έχει ακόμα ταφεί, η τελική ετυμηγορία, θα προκύψει από τους Ιστορικούς του μέλλοντος, σε πολλά χρόνια, από σήμερα.
  Είναι επίσης βέβαιο, ότι υπάρχουν, όπως πάντα, τόσο υπέρμαχοι, όσο και πολέμιοι, προσωπικά θέλω να επικεντρωθώ, στο (επίσης βιαστικό) σχόλιο στελεχών της Ν.Δ, ότι δικαιώθηκε και μάλιστα εν ζωή...
  Ερχόμαστε έτσι, στο κύριο ερώτημα του τίτλου : πως κρίνεται ή δικαιώνεται, ένας πολιτικός και δη Ηγέτης ; Κρίνεται, από τα λόγια, από όσα είπε και από τυχόν "προφητείες" (ο Λεβέντης πάντως έχει κάνει περισσότερες), από τις πράξεις ή μήπως από τις ...παραλείψεις ; Από όσα όφειλε να κάνει και δεν έκανε ;
  Μην ξεχνάμε ότι ο Ποινικός μας Κώδικας, ορίζει ότι τα εγκλήματα τελούνται όχι μόνον με πράξεις, αλλά και με παραλείψεις, ειδικά όταν υπάρχει ειδική υποχρέωση, για κάποια ενέργεια και δεν γίνεται !
   Τι εννοώ ; Όλοι και κυρίως οι νεοδημοκράτες, λένε ότι δικαιώθηκε, επειδή προέβλεψε από το 1994, ότι η χώρα μας θα χρεοκοπήσει, επειδή δεν τον άφησαν να κάνει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, κατά την τριετία 1990-1993, που ήταν Πρωθυπουργός και έχουν δίκιο.
   Ωστόσο, δεν χρειάζεται να είσαι Πρωθυπουργός, για να κάνεις αυτή την απλή διαπίστωση-πρόβλεψη : αν τα έσοδά σου, είναι μικρότερα, από τα έξοδά σου, είτε είσαι φυσικό πρόσωπο, είτε νομικό πρόσωπο, είτε Κράτος ολόκληρο, θα χρεοκοπήσεις, ειδικά αν δανείζεσαι αλόγιστα, για να καλύψεις τα έξοδά σου !
   Συνεπώς, το κρίσιμο ερώτημα, που θα κληθεί να απαντήσει ο Ιστορικός του μέλλοντος, είναι κατά πόσον, ο εκλιπών, μπορούσε ή και ...έπρεπε να περάσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, ακόμα και με τη Βία ή αν υποχώρησε, παρά τη θέλησή του και η απάντηση, μόνον εύκολη δεν είναι...
   Οι μεν θα πουν, ότι δεν μπόρεσε, επειδή πολεμήθηκε (άγρια), από συνδικα-ληστές, εργατοπα-τέρας και λοιπά τρωκτικά, που είχαν δημιουργήσει ήδη 10 χρόνια παπανδρεϊσμού, πράγμα 100% αληθές, οι δε όμως, θα φέρουν ίσως το παράδειγμα ...μιας γυναίκας, της Θάτσερ, που αντιμετώπισε την ίδια κατάσταση, με σιδερένια πυγμή και τσάκισε εκείνη τα συμφέροντα και τα "συνδικάτα" των παρασίτων, ακόμα και με την χρήση Βίας !
   Σε τελική ανάλυση, πρέπει να αναρωτηθούμε : τι πρέπει να κάνει ένας αληθινός Ηγέτης, όταν θέλει να περάσει, εκείνο, που θεωρεί σωστό, για το λαό του και την χώρα του, αλλά συναντά αντιδράσεις, από τους "υπηκόους" ; Έτσι όπως το βλέπω, μόνον δύο δρόμοι υπάρχουν, είτε παραιτείσαι και πας σπίτι σου, νίπτοντας τας χείρα σου, για ό,τι θα συμβεί, είτε επιβάλλεις, ακόμα και με την Βία, εκείνο, που θεωρείς ότι πρέπει να γίνει (το σωστό, για σένα, ακόμα και αν μπορεί να μην είναι το σωστό).
   Τρίτος δρόμος, δεν υπάρχει, το να παραμείνεις δηλαδή στην καρέκλα σου, χωρίς να μπορείς να περάσεις το δικό σου ή ακόμα χειρότερα, να συμβιβαστείς και να κάνεις πίσω...
    Ο Μητσοτάκης λοιπόν, προσπάθησε να εφαρμόσει, για πρώτη φορά, στην Ελλάδα, φιλελεύθερες-"δεξιές" πολιτικές, δεν τα κατάφερε (δεν εξετάζουμε γιατί, είπαμε, αυτό μένει να αποδειχθεί) και εν συνεχεία, η ΝΔ έγινε πιο αριστερό κόμμα και από το ΠΑΣΟΚ, ουσιαστικά δηλαδή, αντί να επιβληθεί η Ηγεσία, στο Λαό, έγινε το αντίθετο και ένας συμβιβασμός απαράδεκτος και ελεεινός, όταν από δεξιός, γίνεσαι ο μεγαλύτερος κρατιστής, σχεδόν σοβιετικού τύπου (βλέπε διακυβέρνηση 2004-2009).
   Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, του σύγχρονου κόσμου, για τον "άλλο δρόμο", που θα μπορούσε να είχε βαδίσει η ΝΔ του 1990-1993, είναι ο "δικτάτορας" Ερντογάν, που χρησιμοποιεί, σχεδόν κάθε μέσο (διώξεις, φυλακίσεις κ.ο.κ), για να περάσει το δικό του, αυτό που θεωρεί σωστό, για την χώρα του (και άσχετα, ξανά λέω, αν είναι όντως και αντικειμενικά, το σωστό).
    Σίγουρα όλοι, πόσο μάλλον οι πολιτικοί, κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος, το να κάνουμε απλές διαπιστώσεις ή προφητείες, για δεινά, που έρχονται, δεν ωφελεί, ειδικά όταν μπορούμε ή και ...είμαστε υποχρεωμένοι, να τα αποτρέψουμε.
    Σε κάθε περίπτωση, όταν πεθαίνει κάποιος, ισχύει το λεγόμενο "ο νεκρός δεδικαίωται", εμείς οι ζωντανοί, δεν επιτρέπεται να λέμε άσχημα λόγια, για εκείνον, ακόμα και αν ήταν ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου, που λέει ο λόγος, οι προσευχές μας, πρέπει να επικεντρώνονται, αποκλειστικά, στην ανάπαυση της ψυχής του, διότι ο τελικός Κριτής όλων, είναι Άλλος !


Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Τα Θαύματα στην ζωή μας

    Η πιο τρανταχτή απόδειξη, ότι η Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη μας, δεν είναι "γράμμα κενό", αλλά η μόνη Αληθινή και μάλιστα Ολοζώντανη, κάτι δηλαδή που βιώνεται, με τις αισθήσεις, ακόμα και στον παρόντα, υλικό, κόσμο, είναι οπωσδήποτε τα Θαύματα, που συμβαίνουν, συνέχεια.
 Θαύματα, όπως θεραπείες σωματικών και ψυχικών παθήσεων, ακόμα και φαινομενικά ανίατων ή εκ γενετής, αναστάσεις νεκρών, αλλά και πολλά άλλα, έκανε πρώτος ο ίδιος ο Χριστός, έπειτα οι μαθητές και Απόστολοι Του και εν συνεχεία, κάνουν οι Άγιοι, όσοι άνθρωποι δηλαδή, έλαβαν την Χάρη Του και ενώθηκαν μαζί Του, μέσα από τον άμεμπτο Βίο ή το Μαρτύριο Τους !
  Κάποια από τα Θαύματα, μάλιστα, που συμβαίνουν στις ζωές μας, δεν τα αντιλαμβανόμαστε καν, γίνονται αθόρυβα και σιωπηλά και γι' αυτό, στη Θ. Λειτουργία, λέει, κάποια στιγμή, ο Ιερέας : "υπέρ των φανερών και αφανών ευεργεσιών, των εις ημάς γεγενημένων".
  Άλλα πάλι, "φωνάζουν" από μόνα τους, δεν μπορούν να μείνουν κρυφά, όπως διαβάσαμε τελευταία, για τη μητέρα, ενός παιδιού-αγοριού 3,5 ετών, που δεν είχε μιλήσει ποτέ και η οποία είδε την Παναγία, σε όνειρο, να της λέει "φέρε το παιδί, να Με προσκυνήσει, στο Ναό Μου, που ανακαινίστηκε πρόσφατα" (Παναγία Χρυσοσπηλιώτισσα) και μόλις εκείνο, ασπάστηκε την Εικόνα Της, άρχισε να φωνάζει "Με λένε Παναγιώτη" (είχε δηλαδή και το Όνομά Της) !
  Εδώ λοιπόν, έρχομαι να καταθέσω και τη δική μου μαρτυρία, από το πιο πρόσφατο θαύμα, που βίωσα : επί αρκετούς μήνες, υπέφερα, από έντονους πόνους, σε συγκεκριμένο σημείο του σώματός μου.
  Δεν πήγαινα σε γιατρό (...αυτό το κεφάλαιο, θέλει ξεχωριστή ανάλυση), έκανα υπομονή, ζούσα μια κανονική σχεδόν ζωή, αλλά ο πόνος, όπως και να έχει, μειώνει την ποιότητα της ζωής σου, δεν σε αφήνει να την χαρείς, παρόλο, που σχεδόν μηχανικά, όταν μας ρωτάνε "τι κάνεις ;", απαντάμε πολλές φορές "καλά", ενώ υποφέρουμε...
   Πρώτα απευθύνθηκα στον Άγιο Παντελεήμονα, που με έχει κάνει καλά και στο παρελθόν και Τον θεωρώ κάτι σαν "προσωπικό γιατρό", έπειτα στους Αγίους Αναργύρους, σε Αγίους δηλαδή, που κατά τον εγκόσμιο Βίο Τους, υπήρξαν ιατροί, στο επάγγελμα, αλλά και στον Άγιο, που θεωρείται Προστάτης, του συγκεκριμένου σημείου του σώματος !
   Ο πόνος μειωνόταν σταδιακά, αλλά όχι τελείως, σε ένταση και γινόταν πιο περιοδικός και όχι τόσο συνεχόμενος, όπως στις αρχές και κάποια στιγμή, είχα πει, έτσι γενικά (και ίσως αυτό είναι το ορθό, επειδή κάθε Άγιος, έχει την "ειδικότητά" Του, εξειδικεύεται στην αντιμετώπιση συγκεκριμένων ασθενειών) "να με βοηθήσει, κάποιος Άγιος", στο πρόβλημά μου, χωρίς να Τον ονοματίσω...
    Έτσι, πριν από ένα μήνα, περίπου, βλέπω στον ύπνο μου, μία Εικόνα Αγίας, την Οποία αναγνώρισα και θυμόμουν το πρωί, ως την Αγία Βαρβάρα, να μου λέει : "Εγώ σε έκανα καλά, έλα να Μου ανάψεις μια λαμπάδα" !
    Η παρούσα ανάρτηση λοιπόν, είναι αφιερωμένη, ως ελάχιστος φόρος Τιμής και ως ένα "δημόσιο ευχαριστώ", στην πολυαγαπημένη, στην χώρα μας και όχι μόνον, Αγία Βαρβάρα, τη Μεγαλομάρτυρα και Θαυματουργό, που με λυπήθηκε, "το πήρε πάνω Της" θα λέγαμε και με βοήθησε με το πρόβλημά μου.



Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

y.o.l.o ναι, αλλά που και πως ;

     Ρωτώντας "που", εννοώ, "σε ποιο κόσμο", διότι θα μιλήσω σήμερα, για δύο διαφορετικούς κόσμους και όσο και αν δεν φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, η ανάρτηση αυτή αφορά τους νέους και τον επαγγελματικό προσανατολισμό και είναι επίκαιρη, καθώς σύντομα θα κληθούν να αποφασίσουν τι θα σπουδάσουν και τι καριέρα θα ακολουθήσουν !
  Η ιδέα, για τους δύο αυτούς κόσμους, προϋπήρχε, αλλά ήρθε στην επιφάνεια, με ωραίο τρόπο, πρόπερσι το καλοκαίρι, στο ...καφενείο του χωριού.
  Εκεί λοιπόν, ένας συνταξιούχος, τέως κρατικός λειτουργός, που υπήρξε δηλαδή μια ζωή κρατικοδίαιτος και θεωρεί ως καλύτερο, αν όχι μοναδικό (!) εργοδότη κάποιου, το Δημόσιο, ρώτησε έναν (μάχιμο) δικηγόρο, πότε θα βγει στην σύνταξη, όπως εκείνος, για να πάρει την απάντηση : "έχω συμπληρώσει τις προϋποθέσεις, αλλά γιατί να βγω σε σύνταξη, με 1000 ευρώ, όταν τώρα βγάζω 2000 ;".
  Και όμως, αυτή η τόσο απλή απάντηση, στα αυτιά του τέως (αλλά και νυν) τρωκτικού, ήχησε ως κάτι πρωτόγνωρο, κάτι πρωτάκουστο, που μάλιστα έσπευσε να το "μοιραστεί", μετά και με άλλους (χαχα) !
  Κατόπιν αυτού και επειδή όντως ζούμε μόνον μία φορά και η ζωή είναι (σχετικά) μικρή, ο κάθε νέος, οφείλει να αναρωτηθεί, σε ποιον από τους δύο αυτούς κόσμους, θέλει να ζήσει : σε εκείνον, όπου κάποιος άλλος, καθορίζει τις αποδοχές σου ή σε αυτόν, που τις καθορίζεις εσύ και δεν υπάρχουν περιορισμοί ;
  Φυσικά, το επάγγελμα δεν αποτελεί ολόκληρη την ζωή κάποιου, είναι μία από τις πτυχές της, αλλά είναι σημαντική και θεωρώ πως το ζητούμενο, είναι, μέσω αυτού, να αφήσεις κάποιο αποτύπωμα, η δουλειά σου, να επηρεάζει (θετικά) και τις ζωές των άλλων.
  Οπωσδήποτε, δεν μπορεί να γίνουν όλοι αφεντικά ή ελεύθεροι επαγγελματίες, πρέπει να υπάρχουν και οι μισθωτοί υπάλληλοι, που και για αυτούς, υπάρχουν δυνατότητες βελτίωσης-προαγωγής κλπ και σίγουρα ...το Δημόσιο, δεν προσφέρεται για "καριέρα", ανέλιξη και πρόοδο, μόνον ο ιδιωτικός τομέας !
   Όπως έχουμε ξαναπεί, τα κρίσιμα μεγέθη, είναι δύο και αντιστρόφως ανάλογα : από τη μία "η ασφάλεια" (ενός μισθού) και από την άλλη, η ελευθερία, όσο μεγαλώνει το πρώτο, τόσο μικραίνει-συρρικνώνεται το δεύτερο και προσωπικά, έχω επιλέξει, την ελευθερία, παρά την ασφάλεια.
   Επίσης, σε άλλη ανάρτηση, είχα αναφέρει, ότι το τέλος της "κρίσης" θα ερχόταν την ημέρα, που σε μία προκήρυξη θέσεων κρατικής αργομισθίας, θα εμφανίζονταν λιγότεροι υποψήφιοι, από τις θέσεις, αν δεν αλλάξει η νοοτροπία, δε γίνεται τίποτα.
    Πολλοί νέοι, μάλιστα, επιλέγουν την "ασφάλεια" του Δημοσίου, μετά το μετανιώνουν, αλλά έχουν ήδη εγκλωβιστεί, όπως συμβαίνει με τους ένστολους και την απαγόρευση παραίτησης, πριν την συμπλήρωση κάποιων ελάχιστον χρόνων (που δεν είναι και λίγα) !
    Γι' αυτό, καλό είναι επίσης, να δοκιμάζει κάποιος διάφορες θέσεις-δουλειές, ώστε να καταλάβει τι ακριβώς του ταιριάζει και με τι θα ήταν ΑΥΤΌΣ (και όχι οι άλλοι...) ευτυχισμένος και αφού καταλήξει να κλείσει τα αυτιά στις "σειρήνες" και να κάνει αυτό, που του αρέσει.
    Για να μιλήσω τώρα και πιο προσωπικά : η ιδέα να στραφώ σε νομικά επαγγέλματα και να υπηρετήσω την ιδέα της Δικαιοσύνης, γεννήθηκε, μέσα μου, όταν, μικρός, με αδικούσε ο μεγαλύτερος αδερφός μου...
    Ως ασκούμενος δικηγόρος, εργάστηκα και σαν έμμισθος και τότε κατάλαβα, ότι αυτό δεν είναι κάτι που μου ταιριάζει, δεν "τσίμπησα" το δόλωμα του (σίγουρου) μισθού, ώστε να απαρνηθώ την ελεύθερη και μάχιμη δικηγορία !
   Επίσης, ενώ αρχικά πήγαινα, για τον δικαστικό κλάδο, στην πορεία, άλλαξα γνώμη και είπα ότι θα γίνω δικηγόρος και ελεύθερος επαγγελματίας, θεωρώντας ότι θα μπορώ έτσι να είμαι πιο χρήσιμος, σε όσους έχουν μπλεξίματα, με το Νόμο.
   Στην όχι και τόσο εύκολη απόφαση αυτή, ειδικά όταν και οι γύρω σου, σε κατευθύνουν αλλού, έπαιξε ρόλο και μία γνωστή ατάκα, του "αμφιλεγόμενου" Ν. Καζαντζάκη, που έπεσε στα χέρια μου, "τυχαία", πριν δώσω Πανελλήνιες : καθώς απευθυνόμενος στον εγγονό του, ο παππούς του έδινε την λεβέντικη-Κρητικιά συμβουλή "Φτάσε όπου δεν μπορείς", δηλαδή προφανώς, μην κολλάς σε αυτό, που νομίζεις ότι μπορείς, ότι είναι τα όριά σου, αλλά ξεπέρασε τα και κάνε ό,τι εσύ ή οι άλλοι, νομίζουν ότι δεν μπορείς να καταφέρεις !


Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

γιατί δεν φαίνεται να υπάρχει σωτηρία

     Αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε ΌΛΟΙ, είναι τούτο : ΑΝ στο αυριανό eurogroup, γίνονταν πραγματικότητα, το πιο τρελό όνειρο κάθε αριστερού, με δεξιές τσέπες, όσων δηλαδή έχουν μάθει να ζουν, σε βάρος των υπολοίπων και να μην τους ενδιαφέρει, ποιος πληρώνει αυτά, που τρώνε, ήτοι αν μας χάριζαν οι δανειστές, ΌΛΟ το χρέος, τι θα άλλαζε, από Τρίτη, στις ζωές μας ;
  Αν από τα 328 δις ευρώ, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, μηδενίζονταν, μέσα σε μία στιγμή, πόσο θα βελτιωνόταν η καθημερινότητά μας και σε ...πόσα χρόνια, θα ξανά χρεοκοπούσαμε (μόνο το πότε είναι αβέβαιο, ότι θα ξανά έφτανε το χρέος πάλι, στα ίδια επίπεδα, κάποια στιγμή, είναι το μόνο σίγουρο) ;
 Δεν είμαστε μηδενιστές, ούτε γεννηθήκαμε απαισιόδοξοι, απλά και ρεαλιστικά μιλάμε, με βάση τα όσα ακούμε και βλέπουμε, καθημερινά, στην Ψωροκώσταινα (και μπορεί να λέμε τα ίδια συνέχεια, αλλά η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως) !
  Για παράδειγμα, μία από τις σημαντικότερες και πιο αναμενόμενες επενδύσεις, που έχει μάλιστα αποφασιστεί εδώ και χρόνια, βρίσκεται κολλημένη, σε ...συρτάρια Δ.Υ, μία του Δασαρχείου και άλλοτε του Υπ.Πολιτισμού.
  Αν πάρεις από το χέρι, τον υπάλληλο του Δασαρχείου, πας στο Ελληνικό και τον ρωτήσεις : "που βλέπεις εσύ Δάσος ή ...έστω δέντρα εδώ ;", θα σου απαντήσει "ναι, αλλά τα χαρτιά, έτσι λένε" και πιθανόν θα έχει δίκιο και επίσης δικαίως φοβάται τον Εισαγγελέα, διότι και αυτός, με βάση τα ...χαρτιά, θα τον δικάσει και όχι με βάση την κοινή Λογική ή αυτό, που βλέπουν τα μάτια όλων !
  Για μένα, βέβαια, το περίεργο και παράλογο, έγκειται αλλού : τα δήθεν Αρχαία και τα δήθεν Δάση, βρίσκονται, εκεί, όπου κάποτε λειτουργούσε το τέως αεροδρόμιο και το ερώτημα, που προκύπτει αβίαστα, είναι : ΠΟΙΌΣ έδωσε άδεια, να χτιστεί το παλιό αεροδρόμιο, πάνω σε Δάσος ή σε Αρχαία ; Μήπως, πρέπει να ...ξεθάψουμε και τιμωρήσουμε, όσους έδωσαν τις σχετικές Άδειες και γενικά, συμμετείχαν στη διαδικασία δημιουργίας του τότε αεροδρομίου ;
  Το συμπέρασμα είναι ότι θα πρέπει να βρεθεί τρόπος, ώστε "ο μεγάλος ασθενής", δηλαδή η Δημόσια Διοίκηση, να λειτουργεί, χωρίς εμμονές, πιο γρήγορα και με βάση την κοινή Λογική, μακριά από γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, που "σε βγάζουν από τα ρούχα σου" !
   Στα ίδια πλαίσια, που σε κάνουν, να λες ότι "δεν υπάρχει σωτηρία", κινείται και "η Δικαιοσύνη" μας : κάποιοι δικαστές, έκριναν πρόσφατα, ότι ορισμένοι συμβασιούχοι, πρέπει να φύγουν, από το Δημόσιο (έως εδώ, καλά), αλλά και να επιστρέψουν τα ...δεδουλευμένα.
   Αυτό το δεύτερο, ΠΟΎ το είδαν γραμμένο ; Σε ποια Λογική (εντάξει, δε μιλάμε καν για ...Νόμο), βασίζεται το να επιστρέφεις ...δεδουλευμένα ; Πως να υπάρξει σωτηρία, σε μια χώρα, της οποίας οι Δικαστές, θεωρούν ότι θα πρέπει να πληρώνονται, όσοι έχουν διοριστεί τυπικά εντάξει (ακόμα και αν δεν κάνουν τίποτα) και ...όχι όσοι δουλεύουν ;
    Πότε θα αντιληφθούν τα πάσης φύσεως τρωκτικά, ότι η Εργασία, είναι ζήτημα πραγματικό και όχι νομικό ; ότι από την στιγμή, που εργάστηκες, έστω και τυπικά όχι εντάξει ή και παράνομα, ΔΙΚΑΙΟΎΣΑΙ μισθό, όπως όλοι ; Γιατί δυσκολεύονται να κατανοήσουν τόσο απλά πράγματα και βασανίζουν τα μυαλά μας και υποτιμούν τη νοημοσύνη όλων και πρώτα τη δική τους ;
   Αυτά είναι ΜΌΝΟΝ ΔΎΟ μικρά και πρόσφατα παραδείγματα, που αποδεικνύουν ότι το αληθινό πρόβλημα της Ψωροκώσταινας, δεν είναι το τεράστιο δημόσιο χρέος και ποιος θα το πληρώσει ή αν θα ρυθμιστεί ή θα χαριστεί...
  Τα πραγματικά προβλήματα είναι δομικά και θεσμικά, οι πελατειακές σχέσεις, η έλλειψη αξιοκρατίας και Δικαιοσύνης, η μη τήρηση των Νόμων και του Συντάγματος, η αδικία, η επίρριψη των βαρών στους πιο αδύναμους, το ότι ορισμένοι (μειοψηφία) υπερφορολογούνται-ληστεύονται, προκειμένου κάποιοι άλλοι (πλειοψηφία) να ζουν από τα έτοιμα, η ατιμωρησία, η διαφθορά, η διαπλοκή, η γραφειοκρατία, η υπερβολική ΣΠΑΤΆΛΗ, που εξακολουθεί να γίνεται στον δημόσιο τομέα, η απουσία παραγωγικών επενδύσεων και ένα σωρό άλλα, τα οποία, αν δεν αντιμετωπιστούν, η ρύθμιση ή ...και η άφεση του χρέους, θα είναι σαν ασπιρίνη, σε ανίατη ασθένεια !

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

θα βάλει γραβάτα ο Τσίπρας ή όχι ;

    Αρχικά, σκεφτόμουν ότι δεν πρέπει να γράφουμε απαισιόδοξα, πριν το κρίσιμο eurogroup της Δευτέρας, όπου ελπίζουμε να πάρουμε "κάτι" για το χρέος, ότι δεν είναι σωστό και πατριωτικό.
  Από την άλλη, αναρωτιέμαι πως μπορεί να είναι κανείς "πατριώτης" και να αγαπά ένα Κράτος, που τον ληστεύει, που δημεύει την περιουσία του, που καταπατά βάναυσα τα δικαιώματά του και που δεν του (αντί)παρέχει, ουσιαστικά, σχεδόν τίποτα !
 Αφενός, η παρούσα κυβέρνηση, εμφανίζεται ως η καλύτερη και πιο πρόθυμη, στην εφαρμογή των Μνημονίων και από αυτή την άποψη, αξίζει ίσως να πάρει κάτι περισσότερο, από τις προηγούμενες, αφετέρου, όμως, συνεχίζει και αυτή, να επιβάλλει παράνομα και αντισυνταγματικά μέτρα και ακολουθεί την ίδια, θανατηφόρα, "συνταγή" των προηγούμενων : αύξηση επιβαρύνσεων στον πολίτη, αντί για συμμάζεμα της σπατάλης, στο ευρύτερο Δημόσιο τομέα.
  Στην πορεία μάλιστα, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι, κάποια, από τα ψηφισθέντα -προχθές- μέτρα, όπως η αύξηση των εισφορών των ελεύθερων επαγγελματιών και η επιβολή εισφοράς, πάνω στην εισφορά, θα "πέσουν" στα Δικαστήρια και δεν θα εφαρμοστούν ποτέ !
   Κάποιοι γελοίοι στον συριζα, μάλιστα, θέλοντας να απαντήσουν στη ΝΔ, έβγαλαν σποτάκι, με το οποίο ...καμάρωναν, ότι, σε έναν ελεύθερο επαγγελματία, με ετήσια έσοδα 10.000 ευρώ, θα του μένουν, για ...να ζήσει, λιγότερα, από 3.000 ευρώ (όσα παίρνουν γραμματείς, φαρισαίοι και μετακλητοί το μήνα), δηλαδή ...λιγότερα από 300 ευρώ το μήνα και αυτό το παρουσίαζαν ως επιτυχία και επίτευγμα...
   Κάποιοι άλλοι, γραφικοί, με τον τίτλο του "επιστήμονα" δεν "είδαν" τίποτα παράνομο και αντισυνταγματικό, σε αυτό, παρά ΜΌΝΟΝ στις περικοπές συντάξεων και μισθών στο Δημόσιο (το οποίο είναι ζήτημα πραγματικό-οικονομικό και όχι νομικό, αφού τόσα έχει το Κράτος και τόσα μπορεί να δίνει, κανένας Δικαστής, δεν θα μπορούσε να έχει λόγο επ' αυτού).
  Στο ζήτημα των "ειδικών" μισθολογίων μάλιστα, είχαμε, για πολλοστή φορά, σκάνδαλο και κουτοπονηριά της επίσης πολλοστής αριστερής κυβέρνησης, ήτοι ΑΥΞΉΣΕΙΣ (!), αντί για μειώσεις.
   Εδώ μπορεί να υπάρξουν κάποιες ερμηνείες, που σκέφτηκα μόλις πριν λίγο : για τους ένστολους, ίσως φοβούνται ότι έχουν όπλα και μπορεί να γίνει "πραξικόπημα" και να τους σκοτώσουν, τα μέλη ΔΕΠ πήραν αυξήσεις, επειδή σε αυτά, ανήκει και η μάνα των παιδιών του Τσίπρα, ενώ οι γιατροί, διότι ίσως ελπίζουν ότι ...θα τους σώσουν, αν αρρωστήσουν !
   Ως κάτοικοι και εμείς αυτής της υπερχρεωμένης χώρας, που λέγεται Ψωροκώσταινα, επειδή ζητάει λεφτά, από τους απένταρους και όχι από τους έχοντες, ασφαλώς και θέλουμε να γίνει κάτι θετικό, με το χρέος και να βάλει και γραβάτα ο Τσίπρας, όμως όχι με "πονηριές" (για να μην πω το άλλο) και όχι με οποιοδήποτε τίμημα...
  Κυρίως όμως και άσχετα, από το τι θα γίνει με το χρέος, με τα πλεονάσματα και ένα σωρό άλλα, ψυχρά και αδιάφορα, νούμερα, η ουσία είναι να δημιουργηθεί "Κράτος" στην Ελλάδα, διότι σήμερα ΔΕΝ υπάρχει, όπως θα δούμε και στην επόμενη ανάρτηση και αυτό, που γίνεται, τώρα, είναι σαν να προσπαθεί κάποιος ...να χτίσει ουρανοξύστη, χωρίς να σκάψει πρώτα και χωρίς καν θεμέλια !

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

αναφορικά με τους δικαστές (ή διχαστές)

     Ξεκινάω, λέγοντας ότι σε όλα τα χρόνια (4) της Νομικής, αλλά και πριν και μετά, είχα στο νου μου, ότι θα γίνω δικαστής και μάλιστα σκεφτόμουν ιδιαίτερα, προς το τέλος, το ΣτΕ, ώστε να μείνω στην Αθήνα και να μην χαλάω και την ψυχοσύνθεσή μου, με εγκλήματα κλπ, που δικάζουν οι άλλοι δικαστές.
  Μάλιστα, πολλοί συγγενείς και φίλοι, με παρότρυναν, σχεδόν με πίεζαν να το κάνω, όχι μόνον, για τις υψηλές αποδοχές, αλλά και επειδή "θα μου ταίριαζε"...
  Ωστόσο, μόλις έδωσα εξετάσεις (με βαριά καρδιά, μάλιστα) για την απόκτηση άδειας επαγγέλματος δικηγόρου, έγινε μέσα μου, το λεγόμενο "κλικ" και μόλις τότε, σε μεγάλη σχετικά ηλικία, δηλαδή, άρχισα να εγκαταλείπω την αρχική ιδέα, να γίνω δικαστής και επέλεξα να συνεχίσω στη δικηγορία !
  Οι πιέσεις, από το περιβάλλον, συνεχίστηκαν, ωστόσο έμεινα πιστός στην επιλογή μου και πλέον έχω αρχίσει να πιστεύω ότι έκανα το σωστό, ότι δεν θα ήμουν ευτυχισμένος, αν είχα διαλέξει να μπω στο δικαστικό σώμα.
   Οι βασικοί λόγοι, που δεν θα ήμουν ευτυχής, είναι ότι προτιμώ την ελευθερία του επαγγέλματός μου, από την "ασφάλεια" ενός καλοπληρωμένου Δ.Υ (στους ίδιους τους δικαστές, δεν αρέσει ο όρος Δ.Υ, προτιμούν άλλους, όπως "δημόσιος λειτουργός", αλλά ...η πραγματικότητα, δεν αλλάζει), ότι δεν μπορώ να λειτουργήσω, ούτε σε ομάδα, ούτε έχοντας άλλον/άλλους, πάνω από το κεφάλι μου.
   Κυρίως όμως, θεωρώ, ότι θα ήμουν δυστυχής, μια ζωή, καθώς πιστεύω ότι δεν θα μπορούσα να ικανοποιήσω το βασικό κίνητρο του καθενός, που επιλέγει νομικό επάγγελμα, που είναι το Ιδανικό και η Αξία της Δικαιοσύνης, ότι ακόμα και αν ήθελα, να την υπηρετήσω ή να την απονείμω, δεν θα με άφηνε το σύστημα, αφού η πραγματικότητα είναι σκληρή και απέχει παρασάγγας , από το ιδανικό...
   Αυτό που με τρομάζει, δηλαδή, καθώς το σκέφτομαι, είναι ότι θα γινόμουν μάλλον σαν αυτούς τους δικαστές, με τους οποίους έρχομαι σε "επαφή" μέσω της δικηγορίας και ότι θα εξέδιδα αντίστοιχες, άθλιες, αποφάσεις και γενικά θα έκανα μια μηχανιστική δουλειά, που μόνον "Δικαιοσύνη" δεν θα απέδιδε !
   Τα Δικαστήρια, ως δημόσια Υπηρεσία, θεωρώ ότι δεν εξαιρούνται από τον κανόνα, ότι ΤΊΠΟΤΑ δεν λειτουργεί σωστά στον δημόσιο τομέα, στην Ψωροκώσταινα, με τη διαφορά ότι οι δικαστικές αποφάσεις ή μη αποφάσεις, δηλαδή τόσο οι πράξεις, όσο (και ίσως κυρίως) οι παραλείψεις των δικαστών (και δη των Εισαγγελέων), έχουν μεγαλύτερες -αρνητικές- επιπτώσεις, στις ζωές των ενδιαφερομένων, από ότι τα λάθη και οι παραλείψεις, ενός "απλού" Δ.Υ.
   Καθαρά επαγγελματικά, όπως έχω ξαναπεί, θα έπρεπε να ευχαριστούμε τους δικαστές, όταν δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, διότι μας δίνουν επιπλέον εργασία (με τις εφέσεις κλπ), αλλά ...δεν μπορούμε και να χαιρόμαστε, όταν αδικούνται οι πελάτες μας...
   Τώρα, για να μπω σε ειδικότερα ζητήματα και να μην μακρηγορώ, θεωρώ, ότι το πρόβλημα της έκδοσης κακής ποιότητας και άδικων αποφάσεων, δεν εντοπίζεται τόσο στη νομική επάρκεια των δικαστών (αν και γνωρίζω και μέτριους φοιτητές, που μπήκαν στην Σχολή Δικαστών).
   Έχω αρχίσει πλέον να πιστεύω ότι η πηγή του Κακού, είναι η έλλειψη εμπειριών, από την πραγματική Ζωή, ότι οι δικαστές ζουν σε ένα "γυάλινο κλουβί", όπως λέμε, μακριά από την Κοινωνία και γι΄αυτό δεν μπορούν να αξιολογήσουν και να κρίνουν ορθά και δίκαια, με βάση και τις (ανύπαρκτες) προσωπικές τους εμπειρίες (και δεν εννοώ, φυσικά, να έχουν εγκληματίσει, αλλά η πρόσληψη της Ζωής, μέσα από βιβλία και δη νομικά και όχι από εμπειρίες και η αποκοπή από την τρέχουσα κοινωνικοικονομική πραγματικότητα, περιορίζει σημαντικότατα την ορθοκρισία).
   Για παράδειγμα, έχω αρχίσει να πιστεύω ότι κανένας δικαστής, δεν έχει αντιληφθεί τι είναι αυτή "η κρίση", που ξέσπασε το 2009-2010, στην χώρα μας (!) και για την οποία μιλάνε κάθε μέρα τα ΜΜΕ, μπορεί να μειώθηκε κάπως ο μισθός τους, αλλά μέχρι εκεί, ούτε για τα εκατοντάδες χιλιάδες λουκέτα επιχειρήσεων, ούτε για τις εκατοντάδες χιλιάδες ανέργων, ούτε για τις αυτοκτονίες, την πείνα, την υπερφορολόγηση και τα χρέη, έχουν αντιληφθεί το παραμικρό...
   Το να δικάζεις, με βάση το γράμμα του Νόμου και μόνον, χωρίς να έχεις εμπειρίες Ζωής και χρήση της κοινής Λογικής, δεν οδηγεί πουθενά, εξάλλου, έχουμε μερικά υπέροχα Νομοθετήματα (όπως ο ποινικός μας Κώδικας), τα οποία αντιγράφουν και βασίζονται στην Ζωή και όχι το αντίστροφο, δεν βασίζεται η Ζωή μας, δηλαδή, στους Νόμους.
   Παράλληλα, ως δημόσιοι υπάλληλοι, οι δικαστές βγάζουν και τα μεγάλα κόμπλεξ τους, ενάντια στον ιδιωτικό τομέα και δη στην επιχειρηματικότητα, αλλά και σε βάρος ημών, των δικηγόρων, ενώ έχουμε τελειώσει την ίδια Σχολή και τους βοηθάμε -ουσιαστικά- να βγάλουν πιο λογικές και πιο ορθές αποφάσεις (ίσως επειδή κάθονται λίγο ψηλότερα) !
   Είναι γνωστό πλέον, ότι κρίνουν με δύο μέτρα και δύο σταθμά, έτσι π.χ ο ιδιωτικός υπάλληλος, που υπεξαίρεσε χρήματα της εταιρίας του, θα πάρει τη μέγιστη ποινή, ενώ ο κρατικός λειτουργός, που έκλεψε το δημόσιο ταμείο, δηλαδή όλους μας, θα πάρει μια ποινή χάδι, θα τον χτυπήσουν στην πλάτη και θα του πουν "άντε και άλλη φορά, να προσέχεις.
   Από την άλλη και αυτό είναι κάπως αντιφατικό, εμφανίζουν τάσεις δουλοπρέπειας, απέναντι στο μεγάλο Κεφάλαιο και δη στις τράπεζες, για να δικαιωθούν έτσι και οι (γνήσιοι) Αριστεροί, που τους θεωρούν απλά γρανάζια στη μηχανή του "Συστήματος".
   Η διαφορά στον τρόπο προσέγγισης, της έννοιας της "Δικαιοσύνης" που (θα έπρεπε να) απονέμουν τα Δικαστήρια, φαίνεται καθαρά, στις ισχυρές μειοψηφίες (και ενίοτε πλειοψηφίες) των λαϊκών δικαστών-ενόρκων, στα Μικτά Ορκωτά Δικαστήρια, όπου οι ένορκοι αποφασίζουν, περισσότερο, με βάση την κοινή Λογική και τις εμπειρίες τους και είναι πιο κοντά στην Αλήθεια, συνήθως, από τους δικαστές, που δικάζουν ως μηχανικά ρομπότς.
    Με βάση αυτή την παρατήρηση, αλλά και όλα τα παραπάνω, θεωρώ ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης (αν θέλει να λέγεται έτσι) θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο διεύρυνσης των Μικτών Δικαστηρίων, σε περισσότερες υποθέσεις ή ακόμα και την αμερικανοποίηση, του ποινικού μας συστήματος, όπου τον κύριο λόγο, θα έχουν οι ένορκοι-πολίτες και όχι οι τακτικοί-"επαγγελματίες" δικαστές !

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

μία (ακόμα) Δίκη-παρωδία

     Σε κατά καιρούς δημοσιευόμενες δημοσκοπήσεις, όπου οι πολίτες ερωτώνται για το ποιους "θεσμούς" εμπιστεύονται περισσότερο, η "Δικαιοσύνη" καταλαμβάνει υψηλή θέση και αυτό θεωρώ πως είναι μάλλον αποτέλεσμα άγνοιας, για το τι συμβαίνει και έλλειψης προσωπικής εμπειρίας, από Δικαστήρια κλπ.
  Ας δούμε μαζί, μια περίπτωση, που δυστυχώς είναι 100% πραγματική και όχι προϊόν φαντασίας, μήπως και την επόμενη φορά, που θα ερωτηθείτε σχετικά, το σκεφτείτε λίγο καλύτερα...
  Ο κατηγορούμενος, όντας υπάλληλος και μάλιστα καλός, εταιρίας, που διαχειρίζεται χρήματα τρίτων-πελατών, μετά από 10 χρόνια σχεδόν υπηρεσίας, έπεσε στα γρανάζια του διαδικτυακού τζόγου, με συνέπεια να χάσει τον έλεγχο του εαυτού του και της ζωής του και να "βάλει χέρι" σε χρήματα πελατών, που διαχειρίζονταν.
   Ενώ λοιπόν, οι (άμεσα) παθόντες από το αδίκημα, δηλαδή οι πελάτες της εταιρίας, δεν έκαναν μήνυση στον υπάλληλο ή σε άλλον, έκανε η εταιρία, εναντίον του υπαλλήλου της και στο κατηγορητήριο αναφέρεται ότι "έκλεψε" χρήματα ...της εταιρίας, ενώ αυτά ποτέ δεν της άνηκαν, απλά τα διαχειρίζονταν...
   Εμμέσως βέβαια, παθούσα ήταν και η εταιρία, εφόσον αναγκάστηκε να επιστρέψει τα απωλεσθέντα χρήματα στους πελάτες της (όλα ή όχι, δεν έχει σημασία) και παράλληλα θίχτηκε ίσως και η επαγγελματική της φήμη.
   Το ποιος έκανε τη μήνυση, δεν έχει (τόση) σημασία, ωστόσο από εδώ και μετά αρχίζουν τα ...περίεργα : καθώς η εταιρία, πρότεινε ως μάρτυρες μόνον νυν και τέως υπαλλήλους της και όχι τους άμεσα παθόντες-πελάτες, ώστε να μάθουμε και το πραγματικό ύψος των απαιτήσεών τους και εντεύθεν της ζημίας !
   Αυτό έχει σημασία, διότι κάποιοι πήγαν να εκμεταλλευτούν καταστάσεις και να διεκδικήσουν ...περισσότερα από όσα είχαν χάσει, ενώ και οι συνεχείς μεταφορές των χρημάτων (παίρνω από έναν άλλον, για να καλύψω "την τρύπα" ενός άλλου), δημιουργούν σύγχυση, για το πραγματικό ύψος της ζημίας του καθενός.
   Υπάρχουν όμως και χειρότερα : εκτός, από τους παθόντες, που δεν κλητεύθηκαν καν να καταθέσουν, όχι μόνον στο Δικαστήριο, αλλά ούτε καν ανακριτικά ή προανακριτικά, υπάρχει τεράστιο κενό, στην υπόθεση και με άλλους "τρίτους" που δεν ενοχλήθηκαν καν από τις Αρχές...
   Ποιοι είναι αυτοί ; Μα φυσικά, εκείνοι, στους οποίους κατέληξε το 90 και πλέον τοις εκατό, των υπεξαιρεθέντων χρημάτων !
   Σύμφωνα με το πόρισμα της έρευνας, ο κύριος όγκος των χρημάτων, κατευθύνθηκε σε λογαριασμούς τρίτων, ένα πολύ μικρό ποσοστό σε συγγενείς του κατηγορούμενου και τα υπόλοιπα, σε άλλους, εκ των οποίων ΈΝΑΣ πήρε περίπου τα 3/4...
   Ξανασκεφτείτε λοιπόν, όταν ερωτηθείτε για την ποιότητα της "Δικαιοσύνης" στην Ελλάδα : ο κατηγορούμενος, καταθέτει "κλεμμένο"-ξένο χρήμα, σε τρίτον, μιλάμε για 30 και 40 χιλιάρικα, τη φορά, ενίοτε, ο τρίτος τα παίρνει ...την ίδια μέρα ή την επόμενη και τόσο ο Εισαγγελέας, όσο και ο Ανακριτής, δεν του ζητούν καν εξηγήσεις !
    Εδώ, ισχύει το "τι κάνει νιάου νιάου, στα κεραμίδια", για εμάς και για τους δικαστές ίσως το "οι τοκογλύφοι είναι φίλοι μας και δεν τους πειράζουμε", ένας απλός μικρομεσαίος επιχειρηματίας-επαγγελματίας, δέχεται τεράστια ποσά, από "κλεμμένα" χρήματα (επιστροφή δανεικών, λέει και το κατηγορητήριο) και οι Αρχές, δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να τον ελέγξουν...
    Η εταιρία επίσης, δεν ζήτησε να ελεγχθούν οι τρίτοι, στους οποίους ουσιαστικά κατέληξαν τα χρήματα, για να μάθουμε τι σχέση και τι δοσοληψίες είχαν με έναν απλό υπάλληλο και τους χρωστούσε τόσες δεκάδες χιλιάδες ευρώ, ίσως επειδή και αυτοί, οι τρίτοι, δηλαδή, ήταν πελάτες της, οπότε ήταν σαν να φεύγουν τα χρήματα από τον έναν και να πηγαίνουν στον άλλον, αλλά ...να παραμένουν, υπό τη διαχείριση της εταιρίας.
    Άλλος, ουσιώδης, μάρτυρας, που δεν εκλήθη καν, ούτε ενοχλήθηκε, ήταν και ο τέως προϊστάμενος του κατηγορούμενου, στον οποίο το πόρισμα, καταλογίζει μεγάλες ευθύνες, επειδή δεν ασκούσε την πρέπουσα εποπτεία και δεν ακολουθούσε τις προβλεπόμενες διαδικασίες ελέγχου !
    Ενώ λοιπόν, αποδείχτηκε ότι δεν υπήρχε ΚΑΘΌΛΟΥ έλεγχος, στους υπαλλήλους, για το τι έκαναν, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι ο κατηγορούμενος, έδρασε με ιδιαίτερα τεχνάσματα, για να μη γίνει αντιληπτή η δράση του, πράγμα δηλαδή εντελώς αντιφατικό και αυτοαναιρούμενο...
    Μετά από μια τέτοια Δίκη-παρωδία, λοιπόν, όπου απουσίαζαν οι βασικότεροι μάρτυρες, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο να βρεθεί η Αλήθεια και οι πραγματικές διαστάσεις της υπόθεσης, ο κατηγορούμενος, μοιραία, καταδικάστηκε στο μέγιστο της προβλεπόμενης ποινής.
    Παράλληλα και ενώ αποδείχτηκε ο εθισμός του, στον τζόγο, που είναι αντίστοιχος σχεδόν με εκείνον, στα ναρκωτικά και ισχυρότερος, από εκείνον, στο αλκοόλ, δεν του αναγνωρίστηκε κανένα ελαφρυντικό, όπως του προτέρου (πριν τον εθισμό, δηλαδή) εντίμου βίου !
     Τέλος, ενώ ο ίδιος ο κατηγορούμενος, ΠΡΟΤΟΎ καταστεί καν ύποπτος, πόσο μάλλον κατηγορούμενος, ομολόγησε τα πάντα εγγράφως και βοήθησε τους επιθεωρητές, στο έργο τους, όντας απόλυτα συνεργάσιμος κλπ, ούτε αυτό του αναγνωρίστηκε-πιστώθηκε, από τους δικαστές...(στους οποίους θα είναι "αφιερωμένη εξαιρετικά" η επόμενη ανάρτηση)

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Ν.Δ telemarketing

      Ο τίτλος, θα μπορούσε να είναι επίσης : "καλά τα λέει, αλλά ΠΟΊΟΣ τον πιστεύει (ή θα μπορούσε να τον πιστέψει) ;" και αναφερόμαστε φυσικά στον Κούλη, που έχει επιδοθεί σε ένα κρεσέντο επικοινωνιακών τεχνασμάτων, για να ...σας πείσει, ότι πρέπει να τον προτιμήσετε, στις επόμενες εκλογές !
  Πολύ ταιριαστό θα ήταν επίσης και το σύνθημα "ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Ν.Δ" και όχι βέβαια "δεξιά", εφόσον ΠΟΤΈ δεν κυβέρνησε δεξιά, μετά το 1981, στην Ελλάδα, με ένα μικρό διάλειμμα την περίοδο 1990-93, όταν ο γέρος Μητσοτάκης, προσπάθησε να εφαρμόσει δεξιές πολιτικές, αλλά έκανε πίσω, τον έφαγαν-τρόμαξαν τα δίποδα τρωκτικά του παπανδρεϊσμού, που είχαν ήδη μεγαλώσει πολύ, από το φαγητό και δεν τα τσάκισε, ως όφειλε (και όπως έκανε π.χ αντίστοιχα η Θάτσερ, στην Αγγλία), προκειμένου να μην ζούμε σήμερα έναν διαρκή εφιάλτη...
   Η Ν.Δ είναι ένα κόμμα, πιο αριστερό ίσως και από τον συριζα, όπως δείχνει και το παρελθόν του, έχει μαζέψει τους περισσότερους ανεπάγγελτους και κρατικοδίαιτους, από κάθε άλλο κόμμα και φυσικά, όταν έρχεται στην εξουσία, διορίζει αβέρτα "κουμπάρους" και ένα σωρό άλλους άσχετους και ανίδεους, σε θέσεις ευθύνης, με τα γνωστά αποτελέσματα.
   Ο εκάστοτε Πρόεδρος της Ν.Δ, όπως τώρα ο Κούλης, περιστοιχίζεται από ένα επιτελείο διαφημιστών-επικοινωνιολόγων, που προσπαθούν "να τον πουλήσουν", όπως κάθε άλλο προϊόν, οδοντόκρεμα, πατατάκια, μπισκότα, τσίχλες κ.ο.κ.
   Κάνουν "έρευνα αγοράς", δηλαδή ποιες είναι οι "τάσεις" στην κοινωνία, τι θέλει να ακούσει ο κόσμος και του δίνουν ακριβώς αυτό, μόνον και μόνον, για να υφαρπάξουν την ψήφο του, ούτε εννοούν, ούτε πιστεύουν και οι ίδιοι αυτά, που (τους βάζουν να) λένε και φυσικά, δεν είναι σε θέση να τα υλοποιήσουν.
   Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά με τον Τσίπρα, ότι ο τελευταίος έχει έμφυτο χάρισμα στην απάτη και στην αυταπάτη, δεν χρειάζεται ένα επιτελείο καλοπληρωμένων διαφημιστών, γύρω του, για να πουλήσει το "παραμύθι" !
   Μιλώντας, μάλιστα, για το εκάστοτε προϊόν, που λέγεται "πρόεδρος Ν.Δ", από πλευράς αξίας και χρησιμότητας, συγκρίνεται μόνον με ορισμένα προϊόντα telemarketing, που υπόσχονται "θαύματα" : π.χ να βγάλεις μαλλί, με ...αλοιφή ή να αποκτήσει κοιλιακούς και να αδυνατίσει ο σαπιοκοιλιάς, που τρώει σαν γουρούνι και δεν περπατάει καν, κάνοντας ...τοπικό μασάζ.
    Είναι όλα αυτά τα προϊόντα, που βρίσκονται στα σπίτια και οι ιδιοκτήτες τους, δεν θυμούνται καν, ότι κάποτε ...έδωσαν λεφτά και αγόρασαν κάτι τόσο άχρηστο και τόσο απατηλό, τα παίρνουν και δεν τα χρησιμοποιούν ποτέ !
   Εκεί βασίζονται και οι διαφημιστές, τόσο των προϊόντων αυτών, όσο και του εκάστοτε προέδρου της ΝΔ, ότι μετά τις εκλογές, κανένας δεν θα θυμάται τι υποσχέθηκαν, θα έχουν πάρει την ψήφο, όπως παίρνουν και "οι έμποροι" τα λεφτά για προϊόντα-σκουπίδια, που δεν έχουν καμία χρησιμότητα.
   Μάλιστα, δημιουργούν την εντύπωση στον κόσμο, ότι φταίει εκείνος, που το προϊόν δεν έκανε τίποτα, από όσα υποσχόταν, επειδή το χρησιμοποίησαν για λίγο και δεν επέμειναν...
   Τα κρατικοδίαιτα χάπατα, πάντως, που ανεβοκατεβάζουν τις κυβερνήσεις στην χώρα μας, αφού "δοκίμασαν" και τον Τσίπρα και απογοητεύτηκαν, φαίνεται πως πηγαίνουν στον Κούλη, απόδειξη πως είναι ό,τι πιο κοντινό στον συριζα, αυτή την στιγμή, η ΝΔ, θα συνεχίσει τις ίδιες πολιτικές.
     Και φυσικά η κύρια και μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων της Ν.Δ, αποτελείται από όσους διορίσθηκαν ή όσους διορίσθηκαν τα παιδιά και οι λοιποί συγγενείς τους, επί Ν.Δ και αισθάνονται "υποχρεωμένοι" να το ανταποδίδουν εσαεί με την εξαγορασμένη ψήφο τους...(για τόσο "δεξιό" κόμμα, μιλάμε χαχα)
     Εδώ ισχύει και το "αυτόν ξέρετε, αυτόν εμπιστεύεστε", όσο και αν δεν τους αρέσει ο Κούλης και πιθανόν να ήθελαν να ψηφίσουν κάτι άλλο και καλύτερο, καταλήγουν εκεί, για να μην ...ξεβολευτούν, επιλέγουν την "ασφάλεια" του κρατικοδίαιτου Κούλη, που ξέρουν ότι θα κάνει τα πάντα, για να διατηρήσουν τα τρωκτικά του δημόσιου χρήματος, τα προνόμιά τους, αφού είναι ένας από αυτούς.

 

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

ταβερνείο η "Ψωροκώσταινα"

     Το πως φτάσαμε στην χρεοκοπία του 2010, έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό, ακόμα και στους πιο αδαείς, ωστόσο δεν θα ασχοληθώ σήμερα με τα εγκλήματα, που οδήγησαν στα Μνημόνια, αλλά με εκείνα, που τα ακολούθησαν και συνεχίζονται μέχρι και σήμερα !
  Θα χρησιμοποιήσω έναν παραλληλισμό, που είχα ξανακάνει, με την ταβέρνα : μια μέρα λοιπόν, μια παρέα, στην οποία συμμετείχε ο Πάγκαλος και άλλοι φίλοι και συμμαθητές ή συμφοιτητές του, αποφάσισε να πάει για φαγητό (σε μια ταβέρνα, με το χαρακτηριστικό όνομα "Ψωροκώσταινα").
  Στην αρχή έτρωγαν, όπως όλοι, αλλά μετά, επειδή τους άρεσε το φαγητό, αποφάσισαν να καλέσουν ολοένα και περισσότερους ανθρώπους να φάνε, θεώρησαν σωστό να δώσουν και σε άλλους ένα μερίδιο...
  Με τηλέφωνα και ανακοινώσεις, καλούσαν λοιπόν τον κόσμο, στο ταβερνείο και εκείνοι, αφού ήταν τζάμπα-κερασμένα, έρχονταν μαζικά να φάνε και ο ταβερνιάρης δεν προλάβαινε να δέχεται παραγγελίες !
   Σε κάποια άλλα τραπεζάκια του μαγαζιού, κάποιοι άλλοι, έτρωγαν επίσης, αλλά ανθρώπινα, αθόρυβα, ταπεινά και λογικά, χωρίς υπερβολές και έως εκεί "που (ήξεραν ότι) τους έπαιρνε"...
   Μερικοί μάλιστα από αυτούς, ίσως τσίμπησαν απλά ένα μεζέ, κάποιοι άλλοι, αν και κλήθηκαν, δεν προσήλθαν να φάνε, ενώ κάποιοι άλλοι, ούτε κλήθηκαν, ούτε έφαγαν κάτι, ενώ και ο ταβερνιάρης, βλέποντας ότι το τραπέζι του Πάγκαλου θα κάνει μεγάλο τζίρο, έδωσε μερικά πιάτα κερασμένα, στους άλλους θαμώνες, που κάθονταν στα άλλα, μακρινά, τραπέζια, με τις οικογένειές τους, θεωρώντας ότι έτσι θα είναι πιο δίκαιος.
    Ενώ λοιπόν, στην αρχή και ο ταβερνιάρης, είχε ενθουσιαστεί με το απίστευτο αυτό φαγοπότι, που γινόταν στο μαγαζί του, κάποια στιγμή άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ο λογαριασμός έχει ξεφύγει και αναρωτήθηκε αν θα έχουν αυτοί οι πελάτες, λεφτά να τον πληρώσουν, οπότε είπε "τέρμα, δεν έχει άλλο" και ζήτησε να πληρωθεί...
   Τότε οι διοργανωτές "του πάρτι" και οι καλεσμένοι τους, ενώ είχαν λεφτά (ίσως όχι αρκετά, βέβαια), έδωσαν ένα πολύ μικρό-απειροελάχιστο ποσοστό από το λογαριασμό και στην συνέχεια έδωσαν εντολή στον ταβερνιάρη να πάρει τα υπόλοιπα, από τους άλλους πελάτες της ταβέρνας, που δεν συμμετείχαν, από όσους είχαν πάρει ένα μόνον μεζέ και το χειρότερο : έβαλαν άτομα στην πόρτα, να αρπάζουν όσους έμπαιναν για πρώτη φορά και τους έβαζαν να συμμετάσχουν στο λογαριασμό, χωρίς να έχουν προλάβει να καθίσουν.
   Και φυσικά, όλα αυτά, δεν έγιναν με ευγενικό ή εθελοντικό τρόπο, αλλά επιβλήθηκαν με βία ή απειλή βίας, έπρεπε να πληρώσουν και όσοι δεν έφαγαν, υποχρεωτικά !
   Κάτι αντίστοιχο, γίνεται τώρα και με τα Μνημόνια : αντί να πληρώσουν το λογαριασμό όσοι πραγματικά τα έφαγαν και μας οδήγησαν σε αυτά και στην χρεοκοπία, ο λογαριασμός μετακυλίεται ΔΙΑΡΚΏΣ στο μέλλον, στους επόμενους και ...σε άλλους, σε όσους δεν έφαγαν τίποτα...
   Ακόμα και για μέρα, λέει, ούτε καν για έναν χρόνο π.χ κάποιος παίρνει μικρότερη σύνταξη, για παράδειγμα, από αυτόν, που βγήκε μια μέρα πριν, ενώ παράλληλα αυξάνονται διαρκώς οι φόροι και οι λοιπές επιβαρύνσεις, προκειμένου να πληρώσουν όλοι και κυρίως όσοι δεν συμμετείχαν, τα "φαγωμένα" από άλλους.
   Με απλά λόγια, τα Μνημόνια λένε "από δω και πέρα" ή "σε δύο χρόνια" μειώνονται οι παροχές και αυξάνονται οι επιβαρύνσεις, ενώ κατά τεκμήριο και κατά την κοινή Λογική, το πρόβλημα και η χρεοκοπία, γεννήθηκαν στο ...παρελθόν και όχι ...στο μέλλον, όπου μετατίθεται διαρκώς ο λογαριασμός, για να μην πληρώσουν οι πραγματικά υπεύθυνοι και υπόλογοι !
    Οι τελευταίοι, είναι μονίμως στο απυρόβλητο και δεν τους αγγίζει κανείς, ούτε τους ζητάει χρήματα, επειδή είναι παλιοί και καλοί πελάτες του ταβερνιάρη και επειδή οι διοργανωτές του "πάρτι" θεωρούν πως τους έχουν ανάγκη...
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget